
Πρώτη μέρα τοῦ νέου ἔτους καὶ πάνω ἀπὸ εὐχὲς γιὰ ὑγεία καὶ κοσμικοῦ τύπου εὐτυχία (ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὑπάρχουν πολὺ πιὸ σημαντικὰ πράγματα ἀπὸ αὐτά), ἐμεῖς ἂς κάνουμε τὴν εὐχὴ (καὶ συνάμα τὴν προσευχὴ) γιὰ ἀφύπνιση ἀπὸ τὸ σκοτάδι ποὺ βυθιζόμαστε, γιὰ μετάνοια καὶ ἔγερση ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς πνευματικῆς μας ἀρρώστιας καὶ παραλυσίας. Γιατί, καθὼς ὅλα γύρω μας λυσσομανοῦν καὶ ἀνταριάζουν, εἶναι πιὸ ἐπιτακτικὰ καὶ ἀγωνιωδῶς ἐπίκαιρα ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου ὅτι «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν.


















