Ζούμε αναμφισβήτητα σε μια εποχή, που κυριαρχείται απ΄ τον ευδαιμονισμό και τον ορθό λόγο. Ο άνθρωπος ζει με τις αισθήσεις και για τις αισθήσεις και η καταπληκτική πρόοδος των φυσικών επιστημών έχει κυριολεκτικά ναρκώσει τα πνευματικά του αισθητήρια. Έτσι ο λόγος για τον αόρατο, τον υπεραισθητό κόσμο μοιάζει ν' αντηχεί παράξενα, ίσως και ενοχλητικά.Σήμερα που η λατρεία του σατανά έχει πάρει μορφή επιδημίας και οι κάθε είδους καταστροφικές λατρείες ψυχοναρκώνουν χιλιάδες θύματα, η ελπιδοφόρα παρουσία των αγγέλων στη ζωή μας είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη.
Τη διήγηση που ακολουθεί την άκουσα από ενορίτη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας Μπρατσκ, τον οποίον συνάντησα, όταν εκείνος ήρθε να προσευχηθεί για το γιο του στο εκκλησάκι της ενορίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου δούλευα. Το παιδί του ήταν στην εντατική σε βαριά κατάσταση. Ο άντρας κάθισε στο παγκάκι και πιάσαμε κουβέντα. Τη διήγησή του θα προσπαθήσω να την αποδώσω σχεδόν κατά λέξη:


















