Χθες στο ΟΑΚΑ.

Χθες στο ΟΑΚΑ, 80.000 άνθρωπο υπέμειναν τον καυτό ήλιο για ώρες, την ορθοστασία, τη δίψα, την εξάντληση. Γιατί; Γιατί αγαπούσαν αυτό που περίμεναν. Η αναμονή ήταν η χαρά τους. Δεν κοίταζαν το ρολόι, γιατί η καρδιά τους ήταν ήδη εκεί, στη σκηνή.

​Την ίδια στιγμή, εμείς, οι «πιστοί», την νύχτα της Ανάστασης —τη νύχτα που γιορτάζουμε τη νίκη πάνω στον θάνατο— με το που ακούσουμε το «Χριστός Ανέστη», τρέχουμε προς την έξοδο.

​Ο κόσμος χθες έμεινε  μέχρι να σβήσουν τα φώτα, για να μη χάσει ούτε δευτερόλεπτο από τη δόνηση.​Στην Εκκλησία Μόλις πάρουμε το Άγιο Φως, βιαζόμαστε να το κλείσουμε σε ένα φανάρι και να φύγουμε για τη μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε το Μυστήριο σε μια τυπική υποχρέωση 10 λεπτών.

​Πώς είναι δυνατόν η ηλεκτρική κιθάρα να γεννά μεγαλύτερη υπομονή και αυταπάρνηση από την ελπίδα της Αιώνιας Ζωής;  Αν εμείς φεύγουμε στο "Χριστός Ανέστη", είναι ίσως γιατί ο Χριστός δεν έχει ανέβει ακόμα στη δική μας εσωτερική "σκηνή". Δεν μας έχει δονήσει η παρουσία Του όσο ένας ρυθμός. ​Η σύγκριση πονάει, γιατί αποκαλύπτει ότι συχνά οι άνθρωποι του "κόσμου" έχουν περισσότερο φιλότιμο και "μανικό έρωτα" για αυτό που ακολουθούν, από ό,τι εμείς για τον Δημιουργό μας.

Βλέποντας αυτούς τους 80.000 ανθρώπους να πειθαρχούν, να υπομένουν και να αφοσιώνονται, αναρωτιέται κανείς: Γιατί εκεί δεν υπάρχει γκρίνια; Γιατί δεν υπάρχει η βιασύνη που νιώθουμε στην Εκκλησία;

Η απάντηση των Πατέρων είναι αφοπλιστική. Ο διάβολος δεν πολεμά εκεί που έχει ήδη επικρατήσει η λήθη. Όταν ο άνθρωπος είναι απορροφημένος από το κοσμικό θέαμα, ο πειρασμός δεν χρειάζεται να παρέμβει. Τον αφήνει στην ησυχία του, γιατί ο άνθρωπος είναι ήδη "αλλού", μακριά από τη μνήμη του Θεού. Ο εχθρός δεν ρίχνει βέλη σε έναν στόχο που έχει ήδη κατακτηθεί από την απόσπαση της προσοχής.

Αντίθετα, μόλις ο χριστιανός πατήσει το πόδι του στον ναό, ξεκινά ο πόλεμος.

Τα πόδια βαραίνουν σε δέκα λεπτά, ενώ στη συναυλία άντεχαν δέκα ώρες.

Το μυαλό τρέχει στις δουλειές, στο φαγητό, στο αυτοκίνητο που παρκάραμε.

Μια εσωτερική φωνή ψιθυρίζει. "Άργησε ο παπάς", "Πότε θα πει το δι' ευχών;".

Αυτό συμβαίνει γιατί εκεί διεξάγεται πραγματική μάχη. Ο διάβολος λυσσάει να μας βγάλει από την Εκκλησία, γιατί ξέρει ότι εκεί τελείται το Μυστήριο της Ζωής. Μας σπρώχνει προς την έξοδο με το που ακούσουμε το "Χριστός Ανέστη", γιατί τρέμει την πιθανότητα να μείνουμε και να ενωθούμε πραγματικά με το Φως.

Το συμπέρασμα είναι ένα. Αν νιώθεις κούραση και βιασύνη στην προσευχή, σημαίνει ότι γίνεται πόλεμος. Αν νιώθεις άνετα "ξεχνώντας" τον Θεό για ώρες σε μια συναυλία, σημαίνει ότι ο εχθρός έχει ήδη κερδίσει τη μάχη της προσοχής σου.

Δείτε τις διαφορές σε μια βυζαντινή συναυλία πόσο ήρεμη η ψυχή του ανθρώπου και κάντε τις συγκρίσεις με άλλα είδη μουσικής.

apantaortodoxias