ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 11η Μαΐου 2026
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
(Σχόλιο σε βίντεο ραβίνου)
Πριν λίγες ημέρες ένας ισραηλινός στρατιώτης στο Λίβανο φωτογραφήθηκε από συνάδελφό του να κομματιάζει με μανία και χαιρεκακία άγαλμα του Εσταυρωμένου Χριστού.
Η αποτρόπαια είδηση σόκαρε τον χριστιανικό κόσμο, ο οποίος διαπίστωσε για μια ακόμα φορά τα πραγματικά αισθήματα του εβραϊσμού για το θείο πρόσωπο του Θεανθρώπου και Λυτρωτή του κόσμου Χριστού, για τον οποίο, αν και πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια, δεν καταλάγιασε η εχθρότητά του προς Αυτόν και συνεχίζει να μισεί, να εχθρεύεται και να συκοφαντεί Αυτόν, ο Οποίος, σύμφωνα με τον Προφήτη Ησαΐα, «ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Ησ.53,9). Αυτόν ο Οποίος δεν έβλαψε κανέναν, αντίθετα «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας» (Πραξ.10,38). Αυτόν ο Οποίος όλη η ζωή Του ήταν μια διαρκής ευεργεσία για τον λαό Του και χάραξε για ολόκληρη την ανθρωπότητα μια νέα πορεία ζωής, γενόμενος υπόδειγμα αγάπης και ηθικότητας και σύμφωνα με τον Απόστολο Πέτρο, μας άφησε «υπογραμμόν ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού» (Α΄ Πέτρ.2,21). Καταφρονεί Αυτόν, ο οποίος υπήρξε ο κορυφαίος δάσκαλος του ανθρωπίνου πνεύματος, ώστε και αυτοί οι σύγχρονοί του Ιουδαίοι αναγκάστηκαν να παραδεχτούν και να ομολογήσουν ότι «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωάν.7, 37-52. 8, 12)! Την εικόνα Αυτού λοιπόν κομμάτιασε ο ισραηλινός στρατιώτης και ανέβασε στα κοινωνικά δίκτυα το ιερόσυλο «κατόρθωμά» του! Η παγκόσμια κατακραυγή ανάγκασε την πολιτική ηγεσία του Ισραήλ να «καταδικάσει» το γεγονός και να «καταλογίσει ευθύνες» στον ή στους δράστες. Αντίθετα δεν είδαμε κάποια διαμαρτυρία από την επίσημη θρησκευτική ηγεσία της χώρας, η οποία με την σιωπή της φαίνεται να συμφωνεί για το προκλητικό ανοσιούργημα του φανατικού ένστολου ισραηλινού.
Την μοναδική αντίδραση είδαμε από γνωστό (από αναρτήσεις του στο διαδίκτυο) ραβίνο ελληνικής καταγωγής στο Ισραήλ, ο οποίος, καταδίκασε την ιεροσυλία του ομοφύλου του ισραηλινού στρατιώτη.
Αλλά, παρακολουθώντας την ανάρτησή του στο YouTube, με τίτλο: «Πώς αντιμετωπίζει ο Εβραϊσμός τον Ιησού; (& η βεβήλωση αγάλματος του από Ισραηλινό στρατιώτη)»[1], μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι, από τα λεγόμενά του, μάλλον άλλος ήταν ο πραγματικός σκοπός της ανάρτησής του και όχι ο «σεβασμός» του προς το Πρόσωπο του Χριστού και τον Χριστιανισμό. Προφανώς έκαμε την ανάρτηση, χρησιμοποιών την αποτρόπαια πράξη του ομόθρησκου και ομόφυλου του στρατιώτη, προκειμένου να προβάλλει τα πιστεύω του για το πρόσωπο του Χριστού και τον Χριστιανισμό. Να προβάλλει τις μειωτικές αντιλήψεις της θρησκείας του, μεταχειριζόμενος αυθαίρετες υποκειμενικές και ανιστόρητες κρίσεις.
Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι σε αυτό το βίντεο του ο εν λόγω εβραίος ραβίνος, είχε ήπιο τόνο της φωνής και ήτο λιγότερο επικριτικός για τον Χριστιανισμό και ταυτόχρονα κριτικός για τα τρωτά του διαχρονικού εβραϊσμού.
Αφού παρακολουθήσαμε με προσοχή την εν λόγω ανάρτησή του, θεωρήσαμε ποιμαντικό χρέος μας να ανασκευάσουμε κάποια από τα λεγόμενά του, τα οποία θεωρούμε, αφ’ ενός μεν μειωτικά για την χριστιανική μας πίστη και αφ’ ετέρου αποπροσανατολιστικά για όσους είδαν το σχετικό βίντεο και δεν έχουν την δυνατότητα να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος.
Ο ραβίνος αρχίζει την αφήγησή του, με την συνήθη τακτική του να στηλιτεύει κάθε γεγονός πραγματικό ή φανταστικό, το οποίο θεωρεί ως «αντισημιτικό». Λαμβάνοντας αφορμή, όπως προαναφέραμε, από το γεγονός της καταστροφής του αγάλματος του Εσταυρωμένου, προσπάθησε να προκαταλάβει «φαινόμενα αντισημιτισμού», που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το γεγονός. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, κάποιοι πιάνονται από κάτι τέτοια περιστατικά και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους χριστιανούς ως διωκόμενους στο Ισραήλ
Κατ’ αυτόν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, διότι οι ισραηλινοί «σέβονται κάθε διαφορετική πίστη» και μόνο κάτι παιδάκια εβραιόπουλα «στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ φτύνουν όχι κατευθείαν αλλά προς την δική τους πλευρά όταν περνάει κάποιος ιερέας ή μοναχός χριστιανός». Τέτοια περιστατικά τα θεωρεί ως «μεμονωμένες καταστάσεις που τους πιάνουν για να δημιουργήσουνε καταστάσεις ότι υποφέρει η χριστιανή κοινότητα». Καταφέρεται εναντίον όσων «πιάνονται από τέτοια ασήμαντα γεγονότα», αλλά «σιωπούν για τις σφαγές των χριστιανών στη Συρία, στο Σουδάν και αλλού, από φανατικούς ισλαμιστές», θέλοντας να φανεί «υποστηρικτής» των διωκόμενων χριστιανών.
Φυσικά, η κατάσταση στο Ισραήλ είναι διαφορετική. Αυτοί που φτύνουν χριστιανούς κληρικούς και μοναχούς στην Ιερουσαλήμ δεν είναι μόνο κάποια παιδάκια, αλλά και ενήλικες μαυροφορεμένοι, οι οποίοι φτύνουν συνανθρώπους τους, όχι προς το μέρος τους, αλλά στα πρόσωπά τους και υβρίζοντάς τους και συχνά προπηλακίζοντάς τους. Πλειάδα βίντεο στο διαδίκτυο αποδεικνύουν το μίσος των λεγομένων «υπερορθοδόξων» Εβραίων κατά των χριστιανών και μάλιστα κατά των κληρικών[2]! Όσον αφορά για τις φρικώδεις σφαγές χριστιανών από ισλαμιστές, όχι μόνο δεν σιωπούμε, αλλά διαμαρτυρόμαστε και τις καταγγέλλουμε με τον πλέον δυναμικό τρόπο, αλλά η διεθνής κοινότητα κωφεύει προκλητικά!
Μετά από αυτή την «διευκρίνιση» ο εν λόγω ραβίνος και αφού στηλίτευσε τον «αντισημιτισμό» και υπερασπίστηκε την «ανεξιθρησκία» στο Ισραήλ, προχωρεί στο ιδεολογικό μέρος της ανάρτησής του, στην κριτική του κατά του Χριστιανισμού, αρχίζοντας από το πρόσωπο του Χριστού.
Και πάλι δεν καταφέρεται ευθέως κατά Κυρίου Ιησού, μεταχειριζόμενος τις γνωστές φρικώδεις αναφορές των Ταλμούδ για Εκείνον, αλλά προσπαθεί να Τον δει «από άλλη σκοπιά», ενός δήθεν «ουδέτερου» και «αντικειμενικού» παρατηρητή. Κατ’ αρχήν υπεραμύνεται για την εβραϊκή καταγωγή Του, λες και εμείς οι χριστιανοί αμφιβάλουμε γι’ αυτήν. Και γι’ αυτό έχει το σκοπό του. Υπερτονίζοντας την εβραϊκή καταγωγή του Ιησού, προβάλλει τον γνωστό και διάχυτο ισχυρισμό των Εβραίων, ότι «ο Ιησούς δικός μας είναι, εμείς σας τον δώσαμε»!
Στη συνέχεια προσπαθεί να προβάλλει, αλλά και να επιβάλλει με αρκετά άκομψο και φυσικά όχι πρωτότυπο τρόπο τις προσωπικές του απόψεις για τον Κύριο Ιησού. Όμως στην ουσία δεν λέει κάτι το νέο, συνταρακτικό και πειστικό, αλλά προβάλλει, ως δική του επινόηση, την ήδη αυθαίρετη και πεπαλαιωμένη θεωρία των άπιστων προτεσταντών «θεολόγων» περί της διακρίσεως του «ιστορικού Ιησού» και του «Ιησού της Εκκλησίας», ότι δηλαδή ο Χριστός (μπορεί να) υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, αλλά δεν έχει σχέση με το φανταστικό πρόσωπο, που «επινόησε» η Εκκλησία!
Αυτό υποστήριξε, τονίζοντας το γεγονός, ότι δεν ξέρουμε πραγματικά τι ήταν και τι είπε ο «ιστορικός Ιησούς» και πως ο «Ιησούς της χριστιανικής πίστης» είναι κατασκεύασμα των αποστόλων και κυρίως του Παύλου! Είπε: «δεν αποδέχομαι τον Ιησού όπως φαίνεται στην Καινή Διαθήκη, δεν είμαι σίγουρος και αυτά που λέγονται στο όνομά του είναι όντως όλα αληθινά, αν ίσως και τα περισσότερα δεν είναι αληθινά αυτό λέω από τη δική μου πλευρά … η Καινή Διαθήκη όπως τη γνωρίζουμε σήμερα έχει γραφτεί 300 χρόνια μετά από τα γεγονότα, με αποτέλεσμα να έχουν μπει πολλά πράγματα να έχουν αλλάξει στην πορεία…»! Και μάλιστα, ορίζει το Χριστό ως Φαρισαίο, παρά το γεγονός ότι ο Ίδιος ήρθε σε πλήρη ρήξη με αυτή την εβραϊκή αίρεση, αντιμετώπισε τέλεια εχθρότητα από του Φαρισαίους και αναγκάστηκε να τους στηλιτεύσει με ακραίους χαρακτηρισμούς, όπως «υποκριτές», «γεννήματα εχιδνών» κλπ. Εικάζουμε πως η ταύτισή Του με την τάξη των Φαρισαίων δεν είναι τυχαία, αλλά ήθελε να Τον μειώσει, ταυτίζοντάς τον με την φαρισαϊκή θρησκοληψία και υποκρισία.
Υποστήριξε πως δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά ήταν και τι πραγματικά είπε, διότι η Καινή Διαθήκη «γράφηκε 300 χρόνια μετά»! Να του γνωρίσουμε, ότι αυτός ο μύθος των χριστιανομάχων έχει καταρρεύσει προ πολλού. Η Καινή Διαθήκη γράφηκε αποδεδειγμένα τον 1ο μ. Χ. αιώνα, της οποίας βρέθηκε πλειάδα χειρογράφων, αναγόμενα και ως αυτόν τον 1ο αιώνα. Αυτό μαρτυρούν και τα πολυπληθή συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων, τα οποία παραθέτουν πλήθος καινοδιαθηκικών χωρίων. Υπάρχουν επίσης και τα αντιρρητικά έργα μη χριστιανών συγγραφέων (π.χ. Κέλσος, Πορφύριος, Λουκιανός, κ.α.) και επίσης τα συγγράμματα αιρεσιαρχών (1ου, 2ου, και 3ου μ. Χ. αιώνα), στα οποία παρατίθενται αποσπάσματα της Καινής Διαθήκης. Μετά από 300 χρόνια ορίστηκε ο κανόνας των γνησίων βιβλίων της Καινής Διαθήκης και όχι η συγγραφή της.
Πέραν αυτών υπάρχουν και πλείστες εξωχριστιανικές μαρτυρίες για το Πρόσωπο Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού:
α) Ἡ επιστολή τού Σύρου Στωικού φιλοσόφου Μαρά βάρ Σαραπίων (73-160 μ.Χ.) προς τον υιό του Σεραπίωνα, στην οποία αυτός αναφέρει ρητώς ότι οι Ιουδαίοι έχασαν το βασίλειό τους εξαιτίας της καταδίκης του σοφού βασιλιά τους. Το ίδιο αναφέρει και ο Σύρος ιστορικός Θαλλός, ο συγγραφέας της ιστορίας της Συρίας, του οποίου την μαρτυρία διέσωσε η Παγκόσμιος Ιστορία.
β) Η μαρτυρία του Ρωμαίου ιστορικού Τακίτου, συγχρόνου σχεδόν του Κυρίου (55-120 μ.Χ. ἤ, κατ’ άλλους, 61 ἤ 62-117), στο έργο του Annalles, στο οποίο περιγράφει την πυρπόληση της Ρώμης, αναφέρει ρητά ότι ο Κύριος θανατώθηκε ως κακοποιός, από τον Πόντιο Πιλάτο και πως οι οπαδοί Του ονομάζονταν Χριστιανοί.
γ) Οι μαρτυρίες επίσης του διάσημου Ρωμαίου Ιστορικού Σουετωνίου (75-169), στο έργο του «Περί των 12 αυτοκρατόρων της Ρώμης», αναφερόμενος στην μεν Vita Neronis (XVI), ότι «…υπέστησαν τιμωρίες οι Χριστιανοί…», στην δε Vila Claudii (XXV), ότι «… τους Ιουδαίους, οι οποίοι με την υποκίνηση του Χριστού, θορυβούσαν και ο Ρώμης Κλαύδιος) τους εξεδίωξε». Μάλιστα την γνησιότητα αυτών τω χωρίων δεν αμφισβήτησε κανείς.
δ) Η Επιστολή του Πλινίου, του «νεωτέρου», του «μεγίστου των Ιστορικών της Ρώμης», προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό (112 μ.Χ.) περί της ραγδαίας εξαπλώσεως του Χριστιανισμού στην Βιθυνία της Μ. Ασίας, η οποία απεστάλη στον αυτοκράτορα ως legatus Caesaris (111- 113). Στην επιστολή εκείνη βεβαιώνει και ο Πλίνιος ότι οι Χριστιανοί, «συνερχόμενοι ἐν τακτῇ ἡμέρᾳ πρό τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου, σύν ἄλλαις προσευχαῖς, ἀνέπεμπον, ἐκ περιτροπῆς, ὕμνον εἰς τόν Χριστόν ὡς Θεόν...». Μάλιστα την γνησιότητα της επιστολής, την οποία αμφισβητούσαν κάποιοι τον ΙΗ΄ αιώνα, απέδειξαν οι Paul Allard και F. Arnold και συμφώνησαν μαζί τους οι Harnach, V- Bolotoff και Mecffert.
ε) Οι τρεις μαρτυρίες του Ιουδαίου ιστορικού συγγραφέως Φλαβίου Ιώσηπου, ο οποίος γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ και έζησε κατά τον 1ο μ. Χ. αιώνα, στο έργο «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», στην πρώτη έγραψε τα εξής περί του Κυρίου: «Γίνεται δέ κατά τόν χρόνον τοῦτον - σ.σ. ἤτοι ἐπί ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου, 27-37 μ.Χ. - Ἰησοῦς, σοφός ἀνήρ [εἴγε ἄνδρα αὐτόν λέγειν χρή], (ἦν γάρ παραδόξων ἔργων ποιητής), [διδάσκαλος ἀνθρώπων τῶν ἡδονή ταληθή δεχόμενων],καί πολλούς μέν Ἰουδαίους, πολλούς δέ καί τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο, ὁ Χριστός οὗτος ἧν] καί αὐτόν, ἐνδείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ’ ἡμῖν, σταυρῷ ἐπιτετμηκότος Πιλάτου, οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τό πρῶτον αὐτόν ἀγαπήσαντες, [ἐφάνη γάρ αὐτοῖς τρίτην ἔχων ἡμέραν πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῦτα καί ἄλλα μύρια θαυμάσια περί αὐτοῦ εἰρηκότων], εἰσέτι νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπό τοῦδε ὠνομασμένων οὐκ ἀπέλιπε τό φῦλον». Στην δεύτερη μαρτυρία του αναφέρεται στον φόνο του Ιωάννου του Βαπτιστού, και στην τρίτη στον φόνο του Αδελφοθέου Ιακώβου.
στ) Οι μαρτυρίες της ραβινικής φιλολογίας και μάλιστα του Ταλμούδ, στο οποίο, εκτός των βλάσφημων υπαινιγμών περί της καταγωγής και της γεννήσεως του Κυρίου, αναφέρονται: α) Η θεραπεία ασθενών, στο όνομα του Κυρίου, από κάποιον χριστιανό Ιάκωβο, στην Σεπφώριδα της Γαλιλαίας, για τον οποίο κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν ένας από τους μαθητές του Κυρίου. β) Ότι ο ανεψιός κάποιου ονομαστού Ραβίνου, ο οποίος δαγκώθηκε από φίδι, θεραπεύτηκε από κάποιον χριστιανό, δια της επικλήσεως του Κυρίου. Και γ) Ότι εις τον ραβίνο Γαμαλιήλ Β, κατά την δίκη της αδελφής του για κάποιο κληρονομικό ζήτημα, ο Ρωμαίος δικαστής, αποδεδειγμένος χριστιανός, υπέδειξε, συν τοις άλλοις και τον στίχο 5, 17 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, στην Αραμαϊκή γλώσσα, για την μη κατάργηση, αλλά συμπλήρωση του Μωσαϊκού Νόμου. Επίσης το παράρτημα στη Γεμάρα του Ταλμούδ αναφέρεται και η συνδιάλεξη του Κυρίου στον Ναό, με τους πρεσβυτέρους, όταν ήταν 12 ετών (Λουκ.2,41-50), της οποίας όμως διαστρέφεται το νόημα και χαρακτηρίζεται ως ασέβεια προς αυτούς.
ζ) Η δια μέσου των αιώνων και μέχρι σήμερα ζώσα παράδοση του Ιουδαϊσμού, ότι οι πρόγονοί τους σταύρωσαν τον Κύριο, κατά την εποχή και την αιτία που περιγράφουν λεπτομερώς τα Ιερά Ευαγγέλια, σε συνδυασμό με την Ι. Παράδοση του Χριστιανισμού. Μάλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η μαρτυρία (προκειμένου περί της ιστορικής υποστάσεως του Κυρίου), ως η σπουδαιότερη όλων των εξωχριστιανικών μαρτυριών. Άλλωστε οι Απόστολοι διασπαρέντες σ’ όλη την Οικουμένη για να κηρύξουν το μήνυμα του Ευαγγελίου, το υπέγραψαν με το αίμα τους και τα μαρτύριά τους και φυσικά, κανένας ποτέ δεν πεθαίνει για ένα ψέμα, πέθαναν έχοντας την εμπειρία τής Αναστάσεως και του Αναστάντος Κυρίου.
Αλλά, επ’ αυτού θα θέλαμε να του θέσουμε το εξής εύλογο ερώτημα: Αν αμφιβάλλουμε για την αυθεντικότητα του προσώπου του Χριστού, από τον οποίο απέχουμε είκοσι αιώνες και ο Οποίος μαρτυρείται από πλήθος χριστιανικών και εξωχριστιανικών πηγών, τι θα πρέπει να κάμουμε για τον Αβραάμ και τους άλλους Πατριάρχες του ισραηλιτικού λαού, όταν απέχουμε απ’ αυτούς σαράντα αιώνες και με παντελή απουσία εξωβιβλικών μαρτυριών; Το ίδιο και για τον Μωυσή, που απέχουμε τριανταπέντε αιώνες και για τον οποίο δεν υπάρχει ουδεμία αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία, εκτός της Βίβλου; Πόσο ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι ο συγγραφέας της «Τορά» είναι ο Μωυσής και δεν γράφηκε σε κατοπινούς αιώνες, όπως ισχυρίζονται πολλοί μελετητές; Γιατί δεν αμφιβάλλει ο εν λόγω ραβίνος, ελλείψει ιστορικών αποδείξεων και για την αξιοπιστία της «Τορά» (σ.σ. της Πεντατεύχου) και αμφιβάλλει για την αξιοπιστία της Καινής Διαθήκης;
Γιατί να μην υποστηρίξει κάποιος «ουδέτερος» και αμερόληπτος μελετητής ότι η εβραϊκή θρησκεία είναι κατασκεύασμα των μεταιχμαλωσιακών χρόνων, όπως και η συγγραφή της «Τορά», όπως ισχυρίζονται πολλοί μελετητές και την οποία ο εν λόγω ραβίνος θεωρεί ως την μόνη θεόπνευστη; Γιατί να είναι αξιόπιστες οι μαρτυρίες της «Τορά» και όχι και της Καινής Διαθήκης;
Να διευκρινίσουμε, για να προλάβουμε παρεξηγήσεις επ’ αυτού, πως εμείς δεν θέτουμε υπό αμφισβήτηση τα βιβλικά πρόσωπα και την θεοπνευστία της Παλαιάς Διαθήκης, την θεωρούμε εξίσου θεόπνευστη με την Καινή Διαθήκη και εξίσου αξιόπιστες τις ιστορικές τους μαρτυρίες! Οι Πατριάρχες, ο Μωυσής, οι Προφήτες και τα άλλα ιερά πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης είναι υπαρκτά και υπήρξαν όργανα του Θεού για την προετοιμασία του κόσμου για την εν Χριστώ σωτηρία, ο Οποίος είναι προφητευμένος πλειστάκις σε αυτή, ως ο αναμενόμενος Μεσσίας και Λυτρωτής της ανθρωπότητας και στο Πρόσωπό Του εκπληρώθηκαν με καταπληκτική ακρίβεια όλες οι προφητείες!
Κατόπιν προχωρά στην κριτική του για την χριστιανική πίστη, θέλοντας να πλήξει κατ’ αρχήν το Δόγμα της Αγίας Τριάδος, αρχίζοντας με τον υπερτονισμό της περί Θεού μονοθεϊστικής ιουδαϊκής αντίληψης, ο Οποίος είναι ένας, άναρχος, άυλος και πέρα από τον χρόνο και τον τόπο.
Κατόπιν κατηγορεί ευθέως τον Χριστιανισμό για διαστρέβλωση της μονοθεϊστικής πίστης της «Τορά» και την ανάμειξή της με παγανιστικά στοιχεία. Θεωρεί το δόγμα της Αγίας Τριάδος ως επίδραση παγανιστικού πολυθεϊσμού! Φυσικά λησμονεί να αναφέρει ότι η πίστη μας στην Αγία Τριάδα δεν είναι πολυθεΐα, αλλά πίστη σε έναν Θεό «εν τρισίν υποστάσεσιν». Πολυθεϊσμός είναι η πίστη σε πολλές και διαφορετικές, ως προς την φύση τους «θεότητες».
Αλλά και πάλι θα τον παρακαλούσαμε να μας αναφέρει έστω και μια αναφορά της «Τορά» και των άλλων βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης που ο Θεός να ορίζεται ρητά ως μονοπρόσωπος. Πουθενά δεν υπάρχει τέτοια αναφορά! Είναι ένας ως προς την ουσία Του, αλλά υπάρχουν πλήθος χωρίων, με πληθυντικούς, όσον αφορά στον Θεό, ορίζοντας περισσότερα πρόσωπα του Ενός «Κυρίου» (Γιαχβέ). Και μην προβάλλει τον ισχυρισμό, ότι οι πληθυντικοί αυτοί είναι «πληθυντικοί μεγαλοπρέπειας», όπως ισχυρίζονται ανεπιτυχώς οι ομόπιστοί του πολέμιοι του Τριαδικού δόγματος, για τον απλούστατο λόγο, ότι ο Θεός θα χρησιμοποιούσε πάντα και σε όλες τις βιβλικές αναφορές Του, την «αντωνυμία μεγαλοπρέπειας»: «Εμείς»! Αντίθετα, όταν ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο χρησιμοποιεί πάντοτε το «Εγώ», «Εγώ ειμί ο Ών» (Εξ.3,14), «Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου» (Εξ.20,2), κλπ.
Οι πληθυντικοί υποκρύπτουν περισσότερα το Ενός Θεία Πρόσωπα του Θεού και μάλιστα το ιερό κείμενο προβαίνει και σε «συντακτικά λάθη», για να φανερώσει αυτή την αλήθεια. Βεβαίως είναι κατά κάποιο τρόπο συγκαλυμμένες αναφορές του Θεού σε πληθυντικό αριθμό, για να προφυλαχτεί η μονοθεϊστική πίστη από τον πολυθεϊσμό των ειδωλολατρικών γειτονικών λαών, τον οποίο συχνά υιοθετούσαν οι Εβραίοι.
Να παραθέσουμε κάποια από τα πάμπολλα χωρία της «Τορά» και άλλων βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, με πληθυντικές αναφορές στο Θεό. Αρχίζουμε με το παράδοξο έτερο όνομα του Θεού «Ελοχίμ» (Elohim) το οποίο είναι σε πληθυντικό αριθμό και σημαίνει «Θεοί», παρά το γεγονός ότι οι Εβραίοι το πρόφεραν ως «Θεό». Διαβάζουμε σε απόσπασμα σχετικής έρευνας ότι «Τα Εβραϊκά ονόματα που τελειώνουν σε “-ιμ” είναι γένους αρσενικού και πληθυντικού αριθμού. […] Εκτός από αυτό, η χρήση ρημάτων στον πληθυντικό αριθμό, μαζί με τη λέξη Ελοχίμ δείχνει ότι υπάρχει πλειονότητα Θείων προσωπικοτήτων. Στο εδάφιο: “Κι όταν με έκανε ο Θεός να εξέλθω απ’ τον οίκο του πατέρα μου” (Γεν.20,13) η λέξη “ιθού: είναι στον πληθυντικό αριθμό “μ’ έκαναν να εξέλθω” με υποκείμενο τη λέξη Ελοχίμ “οι Θεοί”. Απ’ αυτό συμπεραίνουμε ότι ο Αβραάμ αναγνώρισε πλειονότητα Θείων προσωπικοτήτων. Επίσης, ο Ιακώβ οικοδόμησε θυσιαστήριο στον Κύριο και κάλεσε το όνομα του τόπου “Ελ Μπεθέλ” “Θεός της Βαιθήλ”, γιατί “εκεί φανερώθηκε σ’ αυτόν ο Θεός” (Γεν.35,7). Το ρήμα “νιγκλού” είναι στον πληθυντικό “φανερώθηκαν” κι έχει υποκείμενο το Ελοχίμ με το άρθρο, “οι Θεοί”»[3]. Είναι ξεκάθαρο πως στην ονομασία του Θεού «Ελοχίμ» κρύβεται η τριαδική του υπόσταση, διαφορετικά είναι ακατανόητος ο πληθυντικός!
Να παραθέσουμε και κάποια άλλα χωρία, εντελώς ενδεικτικά: «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γεν 1,26). Ένας είναι ο Θεός ως προς την ουσία Του. Τα Θεία Πρόσωπα, συνδιαλεγόμενα, αποφασίζουν, «ποιήσωμεν», να δημιουργήσουν τον άνθρωπο, σύμφωνα με την εικόνα και την ομοίωση (ενικός) της μιας Θείας Ουσίας. Αναντιστοιχία υποκειμένου – ρήματος! Το ίδιο, Ο Θεός (ενικός) διαπίστωσε ότι «ἰδοὺ ᾿Αδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν» (Γεν3,22), αναντιστοιχία υποκειμένου – αντικειμένου! Αν ο Θεός ήταν μονονοπρόσωπος θα χρησιμοποιούσε την αντωνυμία «εμού» και όχι «ημών». Εκτός και αν η Αγία Γραφή κάνει συντακτικά λάθη, ανακολουθία υποκειμένων, ρημάτων και αντικειμένων!
Επίσης σημαντικό είναι και το χωρίο: «δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. …» (Γεν.11,7-9). Τα Θεία Πρόσωπα αποφάσισαν να κατέβουν ομού στην Βαβέλ να συγχύσουν τις γλώσσες των αμαρτωλών ανθρώπων. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Θεός μίλαγε με τους αγγέλους, αλλά η συνέχεια του χωρίου τους διαψεύδει. Ο Θεός έκαμε την σύγχυση, «ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς» (Γεν.11,9), δια των τριών Θείων Προσώπων.
Κατόπιν ο Θεός φανερώθηκε «εν τρισίν υποστάσιν» στον Αβραάμ. «Ώφθη δὲ αὐτῷ ὁ Θεὸς πρὸς τῇ δρυΐ τῇ Μαμβρῇ… καὶ ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες εἱστήκεισαν ἐπάνω αὐτοῦ· … καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν. καὶ εἶπε· Κύριε, εἰ ἄρα εὗρον χάριν ἐναντίον σου, μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου· … ἐξεκλίνατε πρὸς τὸν παῖδα ὑμῶν…» (Γεν.18,1-5). Ο θεόπτης Αβραάμ προσκυνά τον «Κύριο» (Γιαχβέ) ως ουσία και τον παρακαλεί «μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου» και στη συνέχεια ορίζεται ως παις και των τριών, «ἐξεκλίνατε πρὸς τὸν παῖδα ὑμῶν»! Θωρεί ότι είναι «παις» (δούλος) και των τριών Θείων Προσώπων!
Ακόμα, «Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ» (Γεν.19,24). Απίστευτο χωρίο και ξεκάθαρο για την πλειονότητα των Θείων Προσώπων. Ο ένας Κύριος (Γιαχβέ) έβρεξε θειάφι και πυρ στις αμαρτωλές πόλεις κατ’ εντολή άλλου Κυρίου (Γιαχβέ)! Τι έχει να πει επ’ αυτού ο εν λόγω ραβίνος;
Και ακόμα: «Είπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· κάθου ἐκδεξιῶν μου…» (Ψαλμ.109,1). Ο Προφητάναξ Δαβίδ πιστεύει σε δύο ισότιμους και ισόκυρους Κυρίους (Γιαχβέ), οι οποίοι συνομιλούν και μάλιστα στη συνέχεια αναφέρει και την θεία γέννηση του δευτέρου Κυρίου (Γιαχβέ) από την φύση του πρώτου (Γιαχβέ) «ἐκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου ἐγέννησά σε» (Ψαλμ.109,3), μη αφήνοντας καμιά αμφιβολία για την θεότητα του δευτέρου Κυρίου (Γιαχβέ). Και το ακόμα παράδοξο και θαυμαστό, στη συνέχεια εμφανίζεται και τρίτος Κύριος (Γιαχβέ). Ο πρώτος Κύριος (Γιαχβέ) κάνει λόγο στον δεύτερο Κύριο (Γιαχβέ), ότι ο τρίτος Κύριος (Γιαχβέ), «ὤμοσε Κύριος καὶ οὐ μεταμεληθήσεται· … Κύριος ἐκ δεξιῶν σου συνέθλασεν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς αὐτοῦ βασιλεῖς· κρινεῖ ἐν τοῖς ἔθνεσι…» (Ψαλμ.109,5)!
Κατόπιν ο εν λόγω ραβίνος επανέρχεται στην εκτίμησή του ότι ο Χριστιανισμός είναι «ήπιος παγανισμός», για το λόγο πρωτίστως ότι έχει θεοποιήσει έναν άνθρωπο, τον Ιησού. Είπε: «Ο χριστιανοί έχουν ανάγει τον Ιησού σε ένα είδος θεού ή στον θεό ως ένα κομμάτι της τριαδικότητας του Θεού με αυτό, ένα είδος παγανισμού…». Και φυσικά αρνείται την μεσσιανική του ιδιότητα. Ο δικός του «Μεσσίας» θα είναι άνθρωπος προικισμένος με υπερφυσικές δυνατότητες, και όχι Θεός, διότι ο Θεός δεν μπορεί να γίνει άνθρωπος.
Αλλά έρχεται και πάλι η Παλαιά Διαθήκη να τον διαψεύσει. Ο Προφήτης Δανιήλ είδε σε μεγαλειώδες όραμα τον Μεσσία: «μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμενος ἦν καὶ ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν ἔφθασε καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη. καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία, καὶ πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσιν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις οὐ παρελεύσεται, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐ διαφθαρήσεται» (Δανιήλ7,13-14). Και επομένως ο Μεσσίας δεν θα είναι άνθρωπος, διότι η βασιλεία Του θα είχε περιορισμένη ισχύ, διότι κάποτε θα πέθαινε. Ο θεόπνευστος Προφήτης δεν τον αποκαλεί άνθρωπο, αλλά «ως υιό ανθρώπου», δηλαδή σαν άνθρωπο νεανία, ο οποίος ήταν πάντα, «ήν», με τον «Παλαιό των Ημερών» το Θεό, άρα είναι Θεός. Είναι Θεός και όχι άνθρωπος διότι η εξουσία του θα είναι αιώνια «ἥτις οὐ παρελεύσεται», δεν θα παρέλθει και η βασιλεία του δεν φθαρεί ποτέ! Αντίθετα η εξουσία του φθαρτού ανθρώπου «Μεσσία» του εβραϊσμού δεν θα είναι αιώνια, διότι, όπως προαναφέραμε, ως άνθρωπος κάποτε θα πεθάνει!
Ως Θεό είδε τον Μεσσία και ο Προφητάναξ Δαβίδ, αποκαλώντας τον «Κύριο» (Γιαχβέ) (Ψαλμ.109,1), όπως είδαμε πιο πάνω. Το ίδιο και ο Ησαΐας τον περιγράφει ως έχοντα θείες ιδιότητες. Δεν θα είναι απλός άνθρωπος, διότι θα γεννηθεί από παρθένο (Ησ.7,14), δηλαδή υπερφυσικά και όχι όπως οι άλλοι άνθρωποι. Κι ακόμα: «παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελός, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ. μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυὶδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ησ.9,6-7). Τον αποκαλεί ξεκάθαρα «Θεό ισχυρό» και «πατέρα του μέλλοντος αιώνος», ιδιότητες του Θεού!
Επίσης σε άλλο χωρίο ο μεγάλος προφήτης έγραψε: «ιδού ο Θεός ημών κρίσιν αναταποδίδωσι και ανταποδώσει, αυτός ήξει και σώσει ημάς» (Ησ.35,4). Αυτός ο ίδιος ο Θεός «ήξει» (=θα έρθει) να μας σώσει! Και μάλιστα «τότε ανοιχθήσονται οφθαλμοί τυφλών, και ώτα κωφών ακούσονται. τότε αλείται ως έλαφος ο χωλός, τρανή δε έσται γλώσσα μογιλάλων, ότι ερράγη εν τη ερήμω ύδωρ και φάραγξ εν γη διψώση…» (Ησ.35,4). Η προφητεία πραγματοποιήθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, ο Οποίος «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας» (Πραξ.10,38)! Αν δεν εννοούσε ο Προφήτης τον Ενσαρκωμένο Υιό και Λόγο του Θεού, πως θα ερχόταν και θα εμφανιζόταν και θα θαυματουργούσε φανερά ο άυλος και άσαρκος Θεός;
Αλλά υπάρχει και άλλη αναφορά σωματικού ερχομού του Θεού, από τον Προφήτη Αββακούμ «Ο Θεός από Θαιμάν ήξει» (3,3), που σημαίνει ότι «Ο Θεός θα έλθει από τη Θαιμάν» (περιοχή της νοτίου Ιουδαίας), δηλαδή από την Βηθλεέμ! Και πάλι ρωτάμε: πως θα έρθει και θα εμφανιστεί ο άυλος και αόρατος Θεός;
Ο Προφήτης Μαλαχίας προφήτευσε την δράση του Ιωάννου το Προδρόμου, ο οποίος άνοιξε το δρόμο για τον ερχομό του Χριστού, ως εξής: «Ιδού εγώ εξαποστέλλω τον άγγελόν μου, και επιβλέψεται οδόν προ προσώπου μου, και εξαίφνης ήξει εις τον ναόν εαυτού Κύριος, ον υμείς ζητείτε, και ο άγγελος της διαθήκης, ον υμείς θέλετε» (Μαλ.3,1). Θα έρθει «ήξει» ο Κύριος (Γιαχβέ). Ομοίως και ο Ησαΐας προφήτευσε: «φωνή βοώντος εν τη ερήμω· ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου. ευθείας ποιείτε τας τρίβους του Θεού ημών. … και οφθήσεται η δόξα Κυρίου, και όψεται πάσα σάρξ το σωτήριον του Θεού, ότι Κύριος ελάλησε». (Ησ.40,3-5). Ο Πρόδρομος θα ετοιμάσει την οδό που θα βαδίσει ο Κύριος (Γιαχβέ), θα κάνει ευθείες τις στράτες «του Θεού ημών» για να βαδίσει και κάθε σάρκα (κάθε άνθρωπος) θα δει την θεία δόξα στο πρόσωπο του Σαρκωμένου Θεού, διαφορετικά είναι ακατανόητη η καταπληκτική αυτή προφητεία!
Να αναφέρουμε ένα ακόμα χωρίο από την «Τορά»: Ομιλεί ο Θεός: «και εμπεριπατήσω εν υμίν· και έσομαι υμών Θεός, και υμείς έσεσθέ μοι λαός» (Λευιτ.26,12). Αν δεν πρόκειται για τον Ενσαρκωμένο Θεό Λόγο, πως θα περπατήσει και πως θα εμφανιστεί ο άυλος Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους;
Ακολούθως ο ραβίνος χαρακτηρίζει τον Χριστιανισμό ως «ένα είδος ειδωλολατρίας, πόσο μάλλον όταν φτιάχνουνε είδωλα εικόνες ή αγάλματα του Ιησού ή άλλον αγίων και τα λατρεύουν και τα προσκυνούν και τα φιλάνε». Προσθέτει ακόμα την προσκύνηση της Μητέρας του Ιησού, τους Αγίους κλπ. Δεν χρειάζεται να του πούμε ότι η κατηγορία αυτή έχει εκπέσει εδώ και 1300 χρόνια, όταν η Αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787) αποφάνθηκε πως οι εικόνες και τα άλλα σύμβολα είναι βοηθητικά και πως δι’ αυτών αποδίδουμε τιμή σέβας στα εικονιζόμενα πρόσωπα και όχι στην ύλη. «Η τιμή διαβαίνει εις το πρωτότυπο». Κι ακόμα, δεν λατρεύουμε τους Αγίους, αλλά τους τιμάμε, λατρεία αποδίδουμε μόνο στο Θεό. Άρα δεν είμαστε ειδωλολάτρες και αυτό έπρεπε να το γνωρίζει (και μάλλον το γνωρίζει) και το αποκρύπτει ο ραβίνος.
Ακολούθως, χωρίς να παραθέτει κανένα στοιχείο, χαρακτηρίζει τον Χριστιανισμό ως «ένα κράμα μεταξύ διαστρεβλωμένου εβραϊσμού, συν - αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη». Ότι παρέλαβε πολλά παγανιστικά στοιχεία «από διάφορες παλιές οργιαστικές πίστεις της αρχαίας Ελλάδας, της Μέσης Ανατολής, την πίστη του Μίθρα, και διάφορων μυστικιστικών άλλων θρησκειών, λίγο από αρχαία Αίγυπτο λίγο από αρχαία Περσία. Πολλά πράγματα έχουν γίνει κομμάτι μέσα στο χριστιανισμό»! Εδώ αποκαλύπτεται η πλημμελής γνώση του για τον Χριστιανισμό, την οποία αντλεί από τις πεπαλαιωμένες και σκουριασμένες «φαρέτρες» των χριστιανομάχων! Δεν μπαίνει στην ουσία, αλλά στέκεται σε κάποια εξωτερικά στοιχεία, τα οποία ενδεχομένως δείχνουν ως «παγανιστικά». Να τον ενημερώσουμε πως σύμφωνα με την επιστήμη της θρησκειολογίας είναι δυνατόν να «μεταγγίζονται» επουσιώδη θρησκευτικά στοιχεία από θρησκεία σε θρησκεία. Όσον αφορά στον Χριστιανισμό είναι γεγονός ότι κάποια στοιχεία (π.χ. συνήθειες, έθιμα, εορτές, κλπ.) επέδρασσαν σ’ αυτόν, αλλά είχε την δύναμη και την χάρη του Θεού να τα μετουσιώσει και να τα εντάξει στην σωστική του λειτουργία.
Μήπως, όμως, θα έπρεπε ο ραβίνος πριν μεμφθεί τον Χριστιανισμό για παγανιστική επίδραση, να εξετάσει την δική του θρησκεία αν είναι απαλλαγμένη από παγανιστικά στοιχεία;
Κατά τη γνώμη μας, ο Ιουδαϊσμός έχει και μάλιστα πολύ περισσότερα παγανιστικά στοιχεία, απ’ ότι έχει ο Χριστιανισμός. Για παράδειγμα οι θυσίες, αρχικά οι ανθρωποθυσίες και κατόπιν οι ζωοθυσίες, προϋπήρχαν στους ειδωλολατρικούς λαούς, ως βασικό στοιχείο λατρείας και κύρια για τον εξευμενισμό των «θεών» τους. Αλλά και η ιουδαϊκή θρησκεία υιοθέτησε τις θυσίες (και σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανθρωποθυσίες), ως ύψιστη τελετουργική πρακτική. Στους ειδωλολάτρες υπήρχαν βρώση ειδωλόθυτων και ραντισμοί με το αίμα των ιερείων. Αυτό προέβλεπε και η ιουδαϊκή λατρεία. Επίσης είχαν καθαρμούς, ιερά αντικείμενα, ο ναός ως κατοικία των «θεών» κ.α. παγανιστικά στοιχεία τα συναντάμε και στον Ιουδαϊσμό. Και το σημαντικότερο: τη στιγμή που διανύουμε τον 21ο αιώνα και που και αυτοί οι σύγχρονοι παγανιστές εγκαταλείπουν τις θυσίες, οι «ορθόδοξοι» Εβραίοι ετοιμάζονται για την ανέγερση του νέου Ναού και για τις θυσίες, τρέφοντας κόκκινες δαμάλες! Έχει ανάγκη ο Θεός από τις δικές μας αιματηρές και φρικώδεις θυσίες αθώων ζώων; Είναι πνευματική λατρεία η έκχυση αίματος και μπορεί να πραγματοποιήσει εξαγνισμό, λύτρωση και άφεση αμαρτιών;
Αλλά και ο Θεός δια των Προφητών αποδοκίμαζε συχνά την ιουδαϊκή λατρεία, επειδή προφανώς ήταν ατελής και το χειρότερο, είχε καταντήσει τυπολατρεία: Δια του προφήτου είπε: «μεμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτὰς ὑμῶν καὶ οὐ μὴ ὀσφρανθῶ θυσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν· διότι ἐὰν ἐνέγκητέ μοι ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας ὑμῶν, οὐ προσδέξομαι αὐτά, καὶ σωτηρίου ἐπιφανείας ὑμῶν οὐκ ἐπιβλέψομαι» (Αμώς 5,21-22). Επίσης, «τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι, οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου» (Ησ.1,11-14). Ακόμα, «ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ωσ.6,6)! Ιδού η σχετικότητα της ιουδαϊκής λατρείας και αν όχι οι παγανιστικές επιδράσεις σ’ αυτή!
Να διευκρινίσουμε πως αυτό που καθορίζει την καθαρότητα μιας θρησκευτικής πίστης είναι το πιστεύω της και όχι τα επί μέρους στοιχεία της, τα οποία έχουν βοηθητική σημασία και χρήση και τα οποία μπορεί να είναι δάνεια από άλλες πίστεις. Εν προκειμένω, ούτε ο Ιουδαϊσμός, ούτε ο Χριστιανισμός είναι παγανισμός!
Τέλος ο ραβίνος επανέρχεται στο θέμα της καταστροφής του Εσταυρωμένου από τον ισραηλινό στρατιώτη, τον οποίο, ενώ καταδικάζει την πράξη του, ταυτόχρονα την δικαιολογεί! Κι αυτό διότι (σύμφωνα με τον ίδιο) η θρησκεία του επιβάλλει την καταστροφή των «ειδώλων», αλλά μόνο μέσα στο κράτος του Ισραήλ! Επίσης προσπαθεί να δικαιολογήσει και γιατί δεν σπάζει τα σύμβολα των σύγχρονων χριστιανικών κοινοτήτων οι οποίες παροικούν σε αυτό (όπως και του Ισλάμ). Λησμονεί ότι βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και όχι στους σκοτεινούς παρωχημένους χρόνους, όπου βασίλευσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Και για έναν άλλο λόγο, οικονομικό, καθότι ο θρησκευτικός τουρισμός φέρνει πολύ χρήμα στο Ισραήλ!
Για να δικαιολογήσει και πάλι την «ανοχή» προς τους χριστιανούς κατοίκους του Ισραήλ (όπως και τους μουσουλμάνους), αναφέρει ρήση του γνωστού ραβίνου Αβραάμ Μαϊμωνίδη (1186-1237), σύμφωνα με τον οποίο «ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ είναι έργο του Θεού να έρθουν πιο κοντά στην ιουδαϊκή θρησκεία οι ειδωλολατρικοί λαοί»! Και γιατί να έρθουν πιο κοντά σ’ αυτή; Διότι ο εβραϊκός λαός είναι «περιούσιος» και «μέσω αυτού θα σωθούν όλοι οι λαοί». Με άλλα λόγια, ο πραγματικός σωτήρας της ανθρωπότητας δεν είναι ο απεσταλμένος από το Θεό Μεσσίας, όπως προφήτευσαν οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά ο ισραηλιτικός λαός!
Όμως, άλλα δείχνει η ιστορική πορεία του κόσμου, ότι η σωτηρία δεν μπορεί να προέλθει από κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο, από κάποια κοινωνική ομάδα, από κάποιον «περιούσιο» λαό. Η σωτηρία συντελέστηκε άπαξ δια παντός στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του Οποίου το απολυτρωτικό, για το ανθρώπινο γένος, επί γης έργο Του προανήγγειλαν οι Προφήτες και καταδεικνύει ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη. Ο ρόλος του ισραηλιτικού λαού, ως «περιουσίου λαού του Θεού» υπήρξε η προετοιμασία του ανθρωπίνου γένους να δεχτεί την εν τω Μεσσία απολύτρωσή του, να αποδεχτεί την αποκάλυψη του αληθινού Θεού και να προέλθουν από τις τάξεις του τα ιερά εκείνα πρόσωπα που θα αναγγείλουν την έλευσή Του. Αυτό αποδεικνύει η βαθιά και αμερόληπτη μελέτη των Ιερών Κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία εστιάζονται στην μελλοντική απολύτρωση ολοκλήρου της ανθρωπότητας από τον απεσταλμένο «Άγγελο Κυρίου», ο οποίος αποκαλεί τον Εαυτό Του «Κύριο» (Γιαχβέ) και δεν είναι κτιστός άγγελος, αλλά ο άσαρκος Λόγος, ο μετέπειτα Ιησούς Χριστός. Ο Θεός ευλόγησε τον Αβραάμ λέγοντάς του: «ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς» (Γεν.22,18). Θα ευλογηθούν, θα σωθούν, όχι από τους απογόνους του, τον ισραηλιτικό λαό γενικά, αλλά από το «σπέρμα» του (ενικός), από συγκεκριμένο απόγονό του, από τον Μεσσία Χριστό!
Ο ρόλος του Ιουδαϊσμού έληξε με τον ερχομό Του στον κόσμο. Και δυστυχώς έληξε δραματικά γι’ αυτόν, διότι ενώ όντως προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στον κόσμο, προετοιμάζοντάς τον να δεχτεί τον αληθινό Μεσσία, εκείνος, στην συντριπτική του πλειοψηφία τον απέρριψε, εκτός από το ευσεβές «λείμμα», το οποίο και αποτέλεσε την
«μικρά ζύμη» ( Γαλ.5,9), (Θεοτόκος, Πρόδρομος, Απόστολοι, ευσεβείς γυναίκες, Διάκονοι και άλλα ιερά πρόσωπα, που αποτέλεσαν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων).
Ο Χριστός επεσήμανε τις τρομακτικές συνέπειες της μη αποδοχής Του, ότι «Ιδού αφιέται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ.23,38) και «ἀρθήσεται ἀφ’ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς» (Ματθ.21,43)! Η ιστορία δικαίωσε πλήρως τον θείο προφητικό Του λόγο, ο ισραηλιτικός λαός από «περιούσιος» και «ευλογημένος» κατάντησε διωγμένος, ταπεινωμένος και διεσπαρμένος σε όλα τα έθνη για δύο χιλιάδες χρόνια. Το σωτηριώδες έργο του Χριστού πέρασε στα έθνη και όντως ο «οίκος» Ισραήλ έμεινε έρημος, όπως προφήτευσε ο Χριστός!
Δεν πίστεψε και δεν δέχτηκε τον αληθινό Μεσσία, τον Οποίο καταδίκασε σε θάνατο, δέχτηκε όμως τους κατά καιρούς ψευδομεσσίες, (Σίμων ο Μάγος, Δοσίθεος ο εκ Σαμαρείας, Θευδάς, «Αιγύπτιος», Ιούδας ο Γαυλωνίτης, κ.α.), οι οποίοι τον οδήγησαν από καταστροφή σε καταστροφή, με χειρότερη εκείνη του ψευδομεσσία Σίμωνα Μπαρ Κοχβά (132-135 μ.Χ.), γνωστή και ως «Γ΄ Ιουδαϊκός Πόλεμος», ο οποίος οδήγησε τους Ιουδαίους σε αποτυχημένη επανάσταση και αποτέλεσε την τελική καταστροφή τους, όταν όπως προφήτευσε ο Χριστός, «ἐλεύσονται ἡμέραι ἐν αἷς οὐκ ἀφεθήσεται λίθος ἐπὶ λίθῳ ὃς οὐ καταλυθήσεται» (Λουκ.21,6). Και πράγματι δεν έμεινε λίθος επί λίθου στην αγία πόλη και οι Ιουδαίοι εξορίστηκαν στα έθνη για δύο χιλιάδες χρόνια! Σύμφωνα με τους ιστορικούς οι Ρωμαίοι δεν κατεδάφισαν μόνο όλα τα κτίρια, αλλά και όργωσαν την πόλη, κάνοντάς την ειδωλολατρική πρωτεύουσα της περιοχής, δια της λατρείας της Αφροδίτης και αλλάζοντάς της και το όνομα σε Aelia Capitolina και στα ερείπια του Ναού της Ιερουσαλήμ, που άφησε ο Τίτος, κτίστηκε ναός του Δία και αργότερα το γνωστό τέμενος του Ισλάμ! Η περιοχή της Ιουδαίας μετονομάστηκε σε «Συρία-Παλαιστίνη» για να σβηστεί η εβραϊκή παρουσία, ενώ ξεκίνησε η μεγάλη εβραϊκή διασπορά. Η επανάσταση αυτή σηματοδοτεί το τέλος της ιουδαϊκής ανεξαρτησίας στην αρχαιότητα.
Τίθεται το εύλογο ερώτημα, αν συνέχιζε να είναι ο ιουδαϊκός λαός «περιούσιος» και είχε «σωστικό ρόλο» για την ανθρωπότητα, θα κατέληγε σε αυτή την φοβερή δισχιλιόχρονη περιπέτεια; Γιατί δεν επέτρεψε ο Θεός να κτιστεί και πάλι ο Ναός επί Ιουλιανού (361-363), για να καταδειχθεί η εύνοιά Του προς τους Ιουδαίους, όπως επεδίωκε ο θρησκομανής αυτοκράτορας; Γιατί δεν «ευλόγησε» ο Θεός κάποιον από τους «μεσσίες» αυτούς για να καταδειχθεί ως ψευδοπροφήτης ο Ιησούς; Γιατί ανέχτηκε ο Θεός έναν «ψευδοπροφήτη» (τον Ιησού) να εδραιωθεί το πνευματικό Του βασίλειο, ανάμεσα από φοβερούς διωγμούς και ανυπέρβλητα εμπόδια, σε ελάχιστα χρόνια, σε όλα τα έθνη, σε όλους τους λαούς της γης;
Διερωτόμαστε: πως είναι δυνατόν να θεωρούν ακόμα ψευδοπροφήτη το Χριστό οι Ιουδαίοι και εν προκειμένω ο εν λόγω ραβίνος, και να Τον απομειώνουν με ταπεινωτικό τρόπο, όταν είναι το κυρίαρχο πρόσωπο της ιστορίας, όταν το πνευματικό του βασίλειο εκτείνεται στα πέρατα της οικουμένης και αποτελείται τουλάχιστον από το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ ο «περιούσιος λαός» παραμένει μια ασήμαντη μειοψηφία, περιμένοντας κάποιον «Μεσσία», ο οποίος (υποτίθεται) θα τους βάλλει επικεφαλής των 8 περίπου δισεκατομμυρίων κατοίκων της υφηλίου! Και το ακόμα αξιοπαρατήρητο: Οι σύγχρονοι Εβραίοι, οι οποίοι παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτή την ουτοπική κατάσταση, είναι ακόμα μικρότερη μειοψηφία, αυτή των λεγομένων «υπερορθοδόξων», σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των ανά τον κόσμο Εβραίων, οι οποίοι συνειδητοποίησαν αυτή την ουτοπία και κατά κανόνα είναι αγνωστικιστές και άθεοι.
Περιμένουν λοιπόν τον «Μεσσία» τους, αλλά, επειδή ο αληθινός Μεσσίας ήρθε, πριν δύο χιλιάδες χρόνια, θα καταδειχθεί ότι ο αναμενόμενος ψευδομεσσίας ο χειρότερος όλων των προηγουμένων. Θα έρθει αντί του Χριστού, θα μιμηθεί τον Χριστό, δηλαδή θα είναι ο Αντίχριστος και θα αποδειχθεί, σύμφωνα με τις θείες προρρήσεις (ακόμα και των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης) ο χειρότερος πλάνος της ιστορίας, ο τυραννικότερος ηγέτης όλων των εποχών, έχοντας δαιμονικό πνεύμα. Ο Πατριάρχης Ιακώβ τον αποκαλεί «όφιν εφ’ οδού, εγκαθήμενον επί τρίβου, δάκνων πτέρναν ίππου και πεσείται ο ιππεύς εις τα οπίσω» (Γέν.39,16). Ο Προφήτης Δανιήλ προφήτευσε πως ο τραγικός εκείνος «βασιλεὺς ὑψωθήσεται καὶ μεγαλυνθήσεται ἐπὶ πάντα θεὸν … καὶ ἐπὶ πάντας θεοὺς τῶν πατέρων αὐτοῦ» (Δαν.11,36-37), θα απαιτήσει λατρεία ως θεός. Και ακόμα, θα υπάρξει ως ο χειρότερος από όλους τους προηγούμενους τυράννους «ἀναστήσεται ἕτερος, ὃς ὑπεροίσει κακοῖς πάντας τοὺς ἔμπροσθεν» (Δαν.7,23). Τον αποκαλεί «βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων» (Δαν.9,27), διότι, μαζί με τα άλλα κακά, θα αντικαταστήσει κάθε λατρεία στον Θεό, με την λατρεία στο μιαρό πρόσωπό του. Ο Προφήτης Ζαχαρίας κάνει λόγο για τον «Άχρηστο Ποιμένα», προαναγγέλλοντας ότι ο Θεός θα επιτρέψει σε έναν κακό ηγέτη να κυβερνήσει. Εξαιτίας της αποστασίας των εσχάτων, «ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ποιμένα ἐπὶ τὴν γῆν· τὸ ἐκλιμπάνον οὐ μὴ ἐπισκέψηται καὶ τὸ ἐσκορπισμένον οὐ μὴ ζητήσῃ καὶ τὸ συντετριμμένον οὐ μὴ ἰάσηται καὶ τὸ ὁλόκληρον οὐ μὴ κατευθύνῃ καὶ τὰ κρέα τῶν ἐκλεκτῶν καταφάγεται καὶ τούς ἀστραγάλους αὐτῶν ἐκστρέψει. ὦ οἱ ποιμαίνοντες τὰ μάταια καὶ οἱ καταλελοιπότες τὰ πρόβατα· μάχαιρα ἐπὶ τοὺς βραχίονας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν ὀφθαλμὸν τὸν δεξιὸν αὐτοῦ· ὁ βραχίων αὐτοῦ ξηραινόμενος ξηρανθήσεται, καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ὁ δεξιὸς αὐτοῦ ἐκτυφλούμενος ἐκτυφλωθήσεται» (Ζαχ.11,16-17). Αν δεν αναφέρεται ο θεορρήμων Προφήτης στον αναμενόμενο «Μεσσία» των Εβραίων, τότε σε ποιον μπορεί να αναφέρεται;
Και σύμφωνα με τις προφητείες, αυτοί που θα υποφέρουν περισσότερο θα είναι οι ομόφυλοί του Ιουδαίοι, οι οποίοι, ως λαός οξυδερκής, θα διαπιστώσουν την δαιμονική του κακία και θα αντισταθούν πρώτοι. Τότε, όπως προανήγγειλε ο Απόστολος Παύλος, ο ισραηλιτικός λαός θα μετανοήσει, «πας Ισραήλ σωθήσεται» (Ρωμ.11,26), θα αναγνωρίσει ότι ο αληθινός Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου είναι ο Χριστός, ο Οποίος «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄Τιμ.2,4), θα ξαναγίνει ο «περιούσιος λαός» και μαζί με τον «Νέο Ισραήλ», θα αποτελέσει τον ευλογημένο λαό του Θεού!
Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι οι ως άνω απόψεις μας δεν είναι αποτέλεσμα μισαλλοδοξίας και μίσους εναντίον του Εβραϊσμού και εν προκειμένω κατά του εν λόγω προσώπου. Ο σκοπός μας είναι ποιμαντικός και απολογητικός, να απαντήσουμε στα όσα άτοπα καταλόγισε στην χριστιανική μας πίστη, στο θεμελιώδες χριστιανικό δόγμα τα Αγίας Τριάδος, στο Θείο Πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού, στην φύση του Χριστιανισμού. Να προλάβουμε λαθεμένες εκτιμήσεις όσων είδαν το «επίμαχο» βίντεο και δεν έχουν τις γνώσεις, την εμπειρία και την ικανότητα να διαπιστώσουν τα άτοπα που λέγονται σ’ αυτό.
Επισημαίνουμε επίσης και τον σεβασμό της Εκκλησίας μας στην ιερότητα και την θεοπνευστία της Παλαιάς Διαθήκης και στο ιερά πρόσωπα των Δικαίων του αρχαίου Ισραήλ, οι οποίοι υπήρξαν οι προάγγελοι της, εν τω Θείω Προσώπω του Χριστού, απολύτρωσης του ανθρωπίνου γένους. Η λατρεία μας περιέχει μεγάλο μέρος των ιερών παλαιοδιαθηκικών κειμένων και οι ναοί μας είναι ιστορημένοι με πρόσωπα Δικαίων, αποδεικνύοντας την αδιάκοπη συνέχεια του έργου της Θείας Οικονομίας.
Κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, «Προέλαβε την Καινήν η Παλαιά και ηρμήνευσε την Παλαιάν η Καινή. Και πολλάκις είπον, ότι δύο Διαθήκαι και δύο παιδίσκαι και δύο αδελφαί τον ένα Δεσπότην δορυφορούσι. Κύριος παρά προφήταις καταγγέλλεται, Χριστός εν Καινή κηρύσσεται. Ου καινά τα καινά, προέλαβε γαρ τα παλαιά. Ουκ εσβέσθη τα παλαιά, ηρμηνεύθη γαρ εν τη Καινή»[4]. Και επίσης, «Αδελφαί γαρ αι δύο Διαθήκαι, εξ ενός Πατρός τεθείσαι δια τούτο και συμφώνως τον λόγον προφέρουσι σχεδόν γαρ η αυτή εικών και ομοιότης υπάρχει. Και ώσπερ εν αδελφαίς εξ ενός Πατρός γεγεννημέναις, πρόσεστι της ομοιότητος τα ιδιώματα, ούτως επειδή αι δύο Διαθήκαι εξ ενός Πατρός εγεννήθησαν, πολλήν έχουσι την εμφέρειαν. Αμέλει και εν τη Παλαιά Διαθήκη προηγείται νόμος, και ακολουθούσι Προφήται, και εν τη νέα χάριτι προηγείται το ευαγγέλιον, και ακολουθούσιν Απόστολοι»[5].
Ως υστερόγραφο παραθέτουμε το εξής θλιβερό περιστατικό, το οποίο συνέβη τη στιγμή που συντάσσαμε την παρούσα ανακοίνωσή μας: «Η ισραηλινή αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη ενός 36χρονου άνδρα, ο οποίος φέρεται να ανήκει σε κύκλους εβραϊκού εξτρεμισμού, μετά από βίαιη επίθεση σε βάρος Γαλλίδας καλόγριας στην Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με τις αρχές, το περιστατικό σημειώθηκε σε δημόσιο χώρο της πόλης, όπου ο δράστης επιτέθηκε απρόκλητα στη γυναίκα, προκαλώντας αναστάτωση και κινητοποίηση της αστυνομίας. Η θρησκευτική λειτουργός, υπήκοος Γαλλία, έλαβε ιατρική φροντίδα, ενώ η κατάστασή της δεν έχει γίνει ακόμη πλήρως γνωστή. […] το περιστατικό έχει προκαλέσει αντιδράσεις και ανησυχία για φαινόμενα θρησκευτικής και ιδεολογικής βίας στην περιοχή»[6]. Προφανώς (και) η είδηση αυτή αποτελεί ηχηρή απάντηση στον εν λόγω ραβίνο, για τον ισχυρισμό του, ότι οι χριστιανοί απολαμβάνουν ελευθερία στο Ισραήλ και μια ακόμη απόδειξη για τα πραγματικά αισθήματα των «ορθοδόξων» (σ.σ. γνησίων) Εβραίων κατά του Χριστού και των χριστιανών!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
[4] Ι. Χρυσ. Ομιλία εις το «Εξήλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου» και εις την απογραφήν της Αγίας Θεοτόκου, MPG 50,796.
[5] Ι. Χρυσ. Περί Δημιουργίας του κόσμου ομιλία Α', γ. MPG 56,433
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου