Δύο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουν στη ζωή…
Από την μια, είναι εκείνοι, που μια ζωή, είναι με μια δικαιολογία έτοιμη στο στόμα. Άνθρωποι της αυτοδικαίωσης. Άνθρωποι που δεν βγαίνουν στο παραμικρό από τον εαυτό τους και από το «πώς βλέπουνε τα πράγματα» οι ίδιοι. Άνθρωποι, που δεν νοιάζονται για τον πόνο του διπλανού τους. Άνθρωποι που αδιαφορούν για το αν ο άλλος έφαγε, δίψασε, βρέθηκε μόνος ή γυμνός, αρρώστησε ή βρέθηκε σε κάποια φυλακή κάποτε πεταμένος…
Και από την άλλη, είναι εκείνοι που δεν θεωρούνε τον εαυτό τους κάτι το «πιο σημαντικό». Εκείνοι που δεν τρέχουνε για τις «πρωτοκαθεδρίες». Εκείνοι που σκοπό ζωής, έχουν το να μοιραστούνε το φαγητό, το νερό, τα ρούχα ή την παρέα τους, με τους αναγκασμένους, γιατί ξέρουν και πως οι ίδιοι τα έχουν δανεικά. Εκείνοι που όταν δεν πονούν, θεωρούνε χρέος να στέκονται στους άρρωστους. Εκείνοι που όλους εκείνους «πίσω από τα σίδερα», τους βλέπουν ως πρόσωπα που χάσανε το δρόμο της Επιστροφής και όχι σαν μια τελειωμένη υπόθεση.
Δύο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε στη ζωή…
Εκείνοι που στο πρόσωπο του Χριστού, δεν βλέπουνε τον αδερφό.
Και εκείνοι που στο πρόσωπο του ελάχιστου αδελφού, βλέπουνε τον Χριστό τους.
Διάλεξε με ποιους θέλεις να είσαι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου