ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, (1986-2026).
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 27η Ιανουαρίου 2026
Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από τότε που η ελληνική Πολιτεία ψήφισε τον εθνοκτόνο και αιμοσταγή νόμο 1609/1986 για τις εκτρώσεις με τον παραπλανητικό τίτλο: «Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης και προστασίας της υγείας της γυναίκας…», με τον οποίο ουσιαστικά απενοχοποιήθηκε το στιγερό και ειδεχθές αυτό έγκλημα.
Εδώ και 40 χρόνια διαπράττεται, δυστυχώς με τις ευλογίες της ελληνικής Πολιτείας, μια φρικώδης, σιωπηρή γενοκτονία, μπροστά στην οποία η γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού πραγματικά ωχριά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών κατά τη διάρκεια αυτών των 40 ετών μία ολόκληρη Ελλάδα και πλέον έχει σφαγιασθεί στις γυναικολογικές κλινικές της Πατρίδος μας. Το δε τραγικότερο είναι ότι ο αίτιος αυτής της εθνικής τραγωδίας δεν είναι ο εξ’ ανατολών προαιώνιος εχθρός μας, αλλά εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες και αυτοί που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα από την μεταπολίτευση και μετά. Στους εσχάτους και αποκαλυπτικούς χρόνους που ζούμε, όπου κυριαρχεί η ιδεολογία της «Νέας Εποχής», η σύγχρονη μάστιγα των εκτρώσεων καταδεικνύει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, ότι η αποστασία της ανθρωπότητος έχει φθάσει πλέον στο αποκορύφωμά της. Η σκληρότητα και απανθρωπιά του ανθρώπου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Και άλλες φορές στο παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με το έγκλημα των εκτρώσεων. Με την παρούσα ανακοίνωσή μας θεωρήσαμε αναγκαίο να επανέλθουμε στο θέμα αυτό με την ευκαιρία αυτής της θλιβερής επετείου, διότι δυστυχώς στο διάστημα αυτών των τεσσάρων δεκαετιών κανένα σημάδι μετανοίας, κανένα σημάδι αλλαγής πορείας πλεύσως σε εθνικό επίπεδο δεν διαπιστώσαμε. Απεναντίας μάλιστα. Όλες σχεδόν οι κομματικές παρατάξεις τάσσονται αναφανδόν υπέρ των εκτρώσεων έτοιμες να εξαπολύσουν «πυρ ομαδόν» εναντίον κάθε «φανατικού» και «σκοταδιστή», όπως τον χαρακτηρίζουν, ο οποίος θα τολμήσει να εκφράσει αντίθετη άποψη. Στις γραμμές που ακολουθούν θα υπενθυμίσουμε και πάλι ορισμένες αλήθειες με βάση τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, μήπως και συνέλθουμε. Μήπως, δηλαδή, ξυπνήσουμε από την πνευματική αφασία στην οποία βρισκόμαστε, πριν πέσει η οργή του Θεού, οπότε θα είναι πλέον αργά.
Κατ’ αρχήν θεωρούμε αναγκαίο να τονίσουμε ότι η ζωή είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού προς την δημιουργία και την κορωνίδα του, τον άνθρωπο. Είναι το κτιστό αποτέλεσμα των ακτίστων δημιουργικών, ζωοποιών και προνοητικών ενεργειών του Θεού, δια των οποίων «ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πραξ.17,28) κατά τον μέγα Παύλον. Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από τη ζωή, γι’ αυτό και ο Δημιουργός ενέβαλε στα ζώα και τον άνθρωπο το ισχυρό ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και της προστασίας της ζωής.
Ένα πρώτο βασικό επιχείρημα που προβάλλουν οι υποστηρικτές των εκτρώσεων είναι ότι το έμβρυο μέχρι την 14η εβδομάδα της κυήσεως δεν είναι ακόμη σχηματισμένος άνθρωπος και επομένως μέχρι τότε η έκτρωση μπορεί να γίνεται χωρίς να αποτελεί φόνο. Ωστόσο σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η έναρξη της ανθρώπινης ζωής γίνεται τη στιγμή της συλλήψεως, όταν δηλαδή το ωάριο της γυναικός ενωθεί με το σπερματοζωάριο του ανδρός στην γυναικεία μήτρα. Ταυτόχρονα το γονιμοποιημένο ωάριο «εμψυχούται», αποκτά δηλαδή την αθάνατη ψυχή του. Από τη στιγμή αυτή αποτελεί μιά εν εξελίξει ανθρώπινη ύπαρξη, μια ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, πλασμένη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, προωρισμένη για την αιωνιότητα.
Την αλήθεια αυτή επιβεβαιώνει ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής. Ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει: «Κύριος εκ κοιλίας μητρός μου εκάλεσε το όνομά μου», (Ησ. 49,1). Επίσης και ο προφήτης Ιερεμίας χρίεται προφήτης ήδη από την εμβρυϊκή του ηλικία: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μητρός ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε» (Ιερ.1,5). Κατά παρόμοιο τρόπο και ο απόστολος Παύλος: «Ότε δε ευδόκησεν ο Θεός ο αφορίσας με εκ κοιλίας μητρός μου», (Γαλ. 1,15). Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται· ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον».[1] Και συμπληρώνει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης: «Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής υφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος»[2].
Μια άλλη θεωρία που επενόησαν οι υποστηρικτές της έκτρωσης είναι ότι η έκτρωση είναι δικαίωμα της γυναίκας, διότι κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της. Κατ’ αρχήν τα σώματά μας είναι μέλη Χριστού και ναοί του αγίου Πνεύματος και επομένως δεν ανήκουν σε μας, αλλά στον Χριστό. Σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο του αποστόλου Παύλου: «ουκ εστέ εαυτών, ηγοράσθητε γαρ τιμής», (Α΄ Κορ.6,19-20). Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας, αλλά σ’ αυτόν που μας εξαγόρασε και επομένως δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα σώματά μας, όπως θέλουμε.
Πέραν τούτου το έμβρυο είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός διάφορος της μητέρας και επομένως δεν είναι μέλος του σώματός της. Σύμφωνα με τους επιστήμονες το γονημοποιημένο ωάριο αρχίζει να διαιρείται και να πολλαπλασιάζεται συνεχώς με ταχύτατους ρυθμούς βάσει «προγράμματος», που είναι κωδικοποιημένο στο DNA του εν εξελίξει εμβρύου, το οποίο δεν ταυτίζεται με το DNA της μητέρας. Το γεγονός αυτό, δηλαδή η μη ταύτιση των δύο DNA, μας δείχνει ότι το εν εξελίξει έμβρυο δεν ταυτίζεται με τον οργανισμό της μητέρας. Οι συνεχείς και αλλεπάλληλοι πολλαπλασιασμοί των κυττάρων με παράλληλη διαφοροποίησή τους οδηγούν τελικά στη διάπλαση των ιστών και των οργάνων του εμβρύου, μέχρις ότου αυτά τελειοποιηθούν κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σε θέση να επιτελέσουν την αποστολή τους μετά την έξοδο του εμβρύου από το ενδομήτριο περιβάλλον. Γι’ αυτό άλλωστε η μητέρα δεν μπορεί να κρατήσει το κυοφορούμενο έμβρυο επ’ άπειρον, όπως κρατάει όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός της. Όταν έρθει η ώρα της γέννας, πρέπει υποχρεωτικά να αποχωριστεί από αυτό. Αν υποθέσουμε, ότι θελήσει να το κρατήσει στα σπλάγχνα της, θα επέλθει ο θάνατος και της μητέρας και του παιδιού.
Ισχυρίζονται ακόμη οτι οι εκτρώσεις γίνονται είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε και μάλιστα σε μεγάλη έκταση. Η κοινωνία έχει αναγνωρίσει σιωπηρά αυτή την κατάσταση. Δεν της δημιουργεί ηθικό πρόβλημα και επομένως ο νομοθέτης οφείλει να συμμορφωθεί με τη λαϊκή βούληση. Να νομιμοποιήσει, ακόμη και να πριμοδοτήσει, τις εκτρώσεις. Μπορούμε όμως να δεχθούμε, ότι μια παρανομία πρέπει να νομιμοποιηθεί επειδή έχει πάρει μεγάλη έκταση; Τι φταίει το κυοφορούμενο έμβρυο, που έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει, επειδή η κοινωνία έχει εξαχρειωθεί και έχει φθάσει σε ένα τόσο μεγάλο ηθικό κατάντημα; Που είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία τόσο πολύ καυχάται ο σύγχρονος άνθρωπος; Με ποιο δικαίωμα στερούμε το αγαθό της ζωής από μια ανυπεράσπιστη ανθρώπινη ύπαρξη; Το αγαθό της ζωής είναι δώρο του Θεού και μόνον ο Θεός μπορεί να το αφαιρέσει. Κανείς άλλος. Γιατί άραγε σιωπούν απέναντι στο βδελυρότατο αυτό έγκλημα οι παγκόσμιοι οργανισμοί υπερασπίσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Με την ίδια λογική θα πρέπει να νομιμοποιήσουμε και τη διακίνηση των ναρκωτικών, αφού και αυτά έχουν πάρει μεγάλη έκταση. Να τα αφήσουμε να διακινούνται ελεύθερα, για να μπορούν άνετα οι τοξικομανείς να τα προμηθεύονται!
Τέλος ένα ακόμη επιχείρημα που προβάλλουν είναι ότι η νομιμοποίηση των εκτρώσεων θα προστατεύσει την υγεία και τη ζωή της γυναίκας. Εδώ είναι που έχουμε πλήρη διαστροφή της αλήθειας! Διότι η τραγική πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο, ότι δηλαδή η έκτρωση θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας. Όπως μας βεβαιώνουν ειδικοί επιστήμονες γυναικολόγοι: «Οι γυναίκες που υποβάλλονται σε έκτρωση αντιμετωπίζουν τον ενδεχόμενο κίνδυνο των παρά κάτω επιπτώσεων: α) διάτρηση της μήτρας, β) ρήξη τραχήλου, γ) αιμορραγία, δ) Θρόμβωση και εμβολή, ε) επιπλοκές αναισθησίας, στ) εμφάνιση προδρομικού πλακούντα, ζ) ενδομητρίτιδα - σαλπιγγίτιδα, η) πυελική φλεγμονή, θ) δευτερογενή αμηνόρροια η στείρωση, ι) ενδομήτριες συμφύσεις…» κ.α., (Δρ. Βασιλειος Μπέλλιος, Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος).
Όμως πέρα από τις σωματικές επιπτώσεις, εξ’ ίσου σημαντικές είναι και οι ψυχολογικές, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τους ψυχολόγους ως «Μετα-εκτρωτικό Σύνδρομο». Όπως αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία, κάποιες γυναίκες εκδηλώνουν άρνηση, (αμυντικός μηχανισμός που στηρίζεται στο συναίσθημα του θυμού), ενώ κάποιες άλλες αποχαιρετούν σπαρακτικά το αγέννητο παιδί τους, εκδηλώνοντας τη θλίψη τους. Η ώρα της έκτρωσης θα τραυματίσει τον εσωτερικό τους κόσμο και τα σημάδια του ψυχικού τραύματος θα είναι εμφανή σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους, στο σώμα, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές τους. Πολλές γυναίκες βιώνουν μετά την έκτρωση ένα «συναισθηματικό μούδιασμα», που είναι βασικό χαρακτηριστικό πένθους, το οποίο μετά από οκτώ εβδομάδες από την έκτρωση ακολουθείται από διαταραχές ύπνου, διατροφής, σεξουαλικής δυσλειτουργίας κ.α.[3]
Τις διαπιστώσεις των γιατρών και ψυχολόγων έρχονται να επιβεβαιώσουν και όσοι εκ των κληρικών ασκούν την ποιμαντική διακονία του πνευματικού. Μας βεβαιώνουν λοιπόν όλοι αυτοί για ένα πλήθος περιπτώσεων γυναικών, οι οποίες, εξ’ αιτίας μιας εκτρώσεως, βασανίζονται από τύψεις και ενοχές, που δημιουργούν ένα αφόρητο ψυχικό μαρτύριο, καθώς αισθάνονται να τις ελέγχει η συνείδηση. Και προκειμένου να απαλλαγούν από το βάρος της ενοχής, αναγκάζονται τελικά να προσέλθουν στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, για να ομολογήσουν με συντριβή την αμαρτία τους και με πολλή προθυμία στη συνέχεια δέχονται τον «κανόνα», τον οποίο θα υποδείξει ο πνευματικός, δηλαδή την θεραπευτική αγωγή, που είναι αναγκαία για τη θεραπεία του ψυχικού τραύματος.
Κλείνοντας θα θέλαμε να κρούσωμε και πάλι τον κώδωνα του κινδύνου για το φοβερό αυτό έγκλημα, που αφήνει πίσω του ψυχικά και σωματικά ναυάγια, προκαλεί σοβαρά οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα, ενώ παράλληλα δημιουργεί συνθήκες δημογραφικής κατάρρευσης της χώρας μας. Κάνουμε δραματική έκκληση στους νέους γονείς και ειδικά στις γυναίκες να συνειδητοποιήσουν πως η έκτρωση δεν είναι απλά μια «απαλλαγή» από μια «ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη», ή ένας, έστω «νόμιμος» και ατιμώρητος φόνος, αλλά βαρύτατο αμάρτημα με συνέπειες, που ξεκινούν από την παρούσα ζωή και επεκτείνονται στην αιωνιότητα. Καλούμαστε όλοι μας να διατρανώσουμε την διαμαρτυρία μας για το σιωπηλό αυτό έγκλημα, που κατατρώει τις σάρκες της κοινωνίας μας. Να απαιτήσουμε, ανάμεσα στα άλλα νομοθετήματα, που περιφρουρούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ή των ζώων, να προστεθεί και η προστασία των δικαιωμάτων και των αγέννητων παιδιών, των αθώων αυτών εικόνων του Θεού.
[1] «Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως», εκδ. Πουρναρά, Θεσ/νίκη 1976, σ. 150.
[2] PG 89, 724
[3] βλ. φυλλάδιο με τίτλο: «Εγώ το αγέννητο παιδί», του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού: «Αγκαλιά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου