Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η είδηση που έφερε στο φως το BBC για τα σχέδια της Αιγύπτου να μετατρέψει το Όρος Σινά σε πολυτελές θέρετρο θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό στην Αθήνα.
Μιλάμε για τον τόπο όπου, κατά την πίστη εκατομμυρίων, ο Μωυσής παρέλαβε τις Δέκα Εντολές, μιλάμε για το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, που στέκει από τον 6ο αιώνα ως πνευματικός φάρος της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και της παγκόσμιας κληρονομιάς. Κι όμως, η Ελλάδα —η χώρα που θα έπρεπε πρώτη και με ισχυρή φωνή να προστατεύσει αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό— κινήθηκε με αδικαιολόγητη αργοπορία.
Αντί η κυβέρνηση να σταθεί εξαρχής απέναντι στα σχέδια αυτά, περιορίστηκε σε διστακτικές κινήσεις και διπλωματικά μισόλογα. Μόνο όταν η κρίση κορυφώθηκε, όταν η διεθνής κατακραυγή μεγάλωνε, θυμήθηκε να υψώσει το ανάστημά της. Μα τότε ήταν ήδη αργά αφού το κακό είχε γίνει. Η απόφαση αιγυπτιακού δικαστηρίου να χαρακτηρίσει τη Μονή «κρατική γη» δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία,ήταν η συνέπεια μιας μακρόχρονης αμέλειας που φέρει δυστυχώς και ελληνική σφραγίδα.
Και δεν είναι μόνον η κυβέρνηση που ευθύνεται. Αλλά και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αλλά και η Εκκλησία της Ελλάδος- είναι οι τρεις Εκκλησίες που έχουν λόγο για τα συμβαίνοντα στο Σινά για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία – ξύπνησαν αργά και ασχολήθηκαν με το θέμα. Όταν πρόκειται για το ποιος έχει λόγο και ποιος κάνει κουμάντο είναι όλοι έτοιμοι να ξεθάψουν το τσεκούρι του πολέμου και να δώσουν μάχες. Εδώ που το διακύβευμα αφορά την υπόσταση της Μονής και το μέλλον της, κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν. Δυστυχώς!
Κι όμως, η ιστορία της Μονής Αγίας Αικατερίνης δεν αφορά μόνο τους Μοναχούς της, αφορά όλους εμάς.
Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας, είναι ζωντανός δεσμός του Ελληνισμού με την Ανατολή, είναι πνευματική παρακαταθήκη που δεν δικαιούμαστε να αφήσουμε να καταντήσει φόντο για τουριστικά θέρετρα, βίλες και τελεφερίκ, να γίνει ένα resort στην καρδιά της ερήμου της Μονής Σινά και των βραχωδών βουνοκορφών που την περιβάλλουν.
Κάθε πέτρα του Σινά, κάθε σελίδα του Σιναϊτικού Κώδικα, κάθε μνήμη προσευχής που άντεξε αιώνες στην έρημο φωνάζει: προστατέψτε με- κινδυνεύω!
Η ελληνική κυβέρνηση πήρε ένα σκληρό μάθημα από το θέμα αυτό. Το ερώτημα είναι: θα το καταλάβει; Διότι το ζήτημα δεν λύνεται με κοινές δηλώσεις και διπλωματικές ευγένειες, λύνεται με σθεναρή στάση, με διεθνείς συμμαχίες, με πίεση σε κάθε επίπεδο ώστε να διασφαλιστεί πως το Σινά θα μείνει όπως πρέπει: τόπος προσευχής και όχι πολυτελούς κατανάλωσης.
Ευτυχώς, η εκκλησιαστική τάξη επανήλθε και οι Σιναΐτες πατέρες ετοιμάζονται να εκλέξουν νέο ηγούμενο. Μα αυτό δεν αρκεί. Αν το Σινά χαθεί, αν μετατραπεί σε τουριστικό αξιοθέατο, τότε δεν θα έχει χαθεί μόνο ένα μοναστήρι, θα έχει χαθεί η ψυχή ενός τόπου που για χιλιετίες έδινε φως στον κόσμο.
Η υπόθεση του Σινά δεν είναι υπόθεση μόνο της Εκκλησίας· είναι υπόθεση εθνική, διεθνής, πανανθρώπινη. Η Ελλάδα όφειλε –και οφείλει– να πρωτοστατήσει, συσπειρώνοντας όχι μόνο τον Χριστιανικό κόσμο αλλά και κάθε φωνή που υπερασπίζεται την πολιτιστική κληρονομιά απέναντι στην τουριστική βαρβαρότητα. Το μάθημα είναι σκληρό: τα ιερά και τα όσια δεν προστατεύονται με ευχολόγια ούτε με καθυστερημένα διαβήματα, αλλά με αποφασιστική, άμεση και οργανωμένη παρέμβαση.
Η Ελλάδα οφείλει να θυμηθεί ότι κάποια πράγματα δεν μετρώνται με όρους οικονομίας, αλλά με όρους αιωνιότητας. Και το Σινά ανήκει στην αιωνιότητα.
Από εδώ και πέρα, κάθε ολιγωρία θα συνιστά συνενοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου