Ἡ εἰκόνα τοῦ ἀδίκου

Πολὺ ἄσχημη εἶναι ἡ ὄψη τοῦ ἀδίκου, γιατὶ ὁ χαρακτῆρας τῆς μοχθηρῆς του ψυχῆς ἀντικατοπτρίζεται σ’ αὐτή. Οἱ δίκαιοι τὸν ἀποστρέφωνται καὶ οἱ τίμιοι τὸν περιφρονοῦν. 

Οἱ ἀγαθοὶ τοῦ κλείνουν τὴν πόρτα καὶ σιχαίνονται τὴ συναναστροφὴ μαζὶ του. Βδελύσσεται τὸν ἄδικο ὁ Θεὸς καὶ ἀποστρέφει τὸ πρόσωπὸ Του ἀπ’ αὐτόν.

Ὁ ἄδικος διαστρέφει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψέμα εἶναι συνέχεια στὰ χείλη του. Τὸ πονηρὸ τὸ λέει καλὸ καὶ τὸ καλὸ πονηρὸ, τὸ σκοτάδι τὸ λέει φῶς καὶ τὸ φῶς σκοτάδι, προκειμένου νὰ ἀδικήσει τὸν πλησίον του. Μὲ τὴν πρόθεση του νὰ ἀδικεῖ, ἀθετεῖ ἀκόμη καὶ τὸν νομὸ τοῦ Θεοῦ. Στὴν τσέπη του ἔχει δύο σταθμά, ἕνα μικρὸ κι ἕνα μεγάλο καὶ στὴν οἰκία του δύο μέτρα, τὸ μικρὸ καὶ τὸ μεγάλο. Μεταθέτει πρὸς ὄφελος του, ὅπου μπορεῖ, τὰ ὅρια τῶν κτημάτων τῶν ὀρφανῶν καὶ ὑφαρπάζει τὴν περιουσία ἀπὸ τὶς χῆρες. Μαζεύει ἀπὸ τὴν ἀδικία καὶ θησαυρίζει ἀπὸ τὴν ἁρπαγὴ.

Θερίζει ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειρε καὶ μαζεύει ἐκεῖ ὅπου δὲν διεσκόρπισε. Στὸν οἶκο του αὐλίζεται ἡ ἀδικία καὶ στὰ ταμεῖα του θησαυρίζεται δόλος.

Ἡ καρδιά τοῦ ἀδίκου κλυδωνίζεται σὰν τὴ θάλασσα ποὺ ἀναβράζει. Δὲν ὑπάρχει ἀνάπαυση σ’ αὐτήν. Τὴ γεμίζει ὁ φόβος καὶ τὴ διακατέχει ὁ τρόμος. Ἡ ψυχὴ του ὑποφέρει καὶ τὸν συνταράσσουν δυνατὰ πάθη. Ἔχει γίνει δοῦλος τῆς ἀδικίας, καὶ ἡ δύναμη τῆς τυραννίας ποὺ φέρει ἡ ἀδικία τοῦ ἔχει ἐπιβληθεῖ. 

Ὁ νοῦς του σκέπτεται τὴ δολιότητα καὶ ἡ διάνοια του ἀσχολεῖται μὲ πονηρὰ σχέδια, ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς του. Τὰ χέρια του εἶναι λερωμένα ἀπὸ τὶς ἀδικίες καὶ τὰ πόδια του ἀκάθαρτα

ἀπὸ τὶς ἄνομες πράξεις του. Θησαυρίζει καὶ δὲν ξέρει τελικὰ γιὰ ποιὸν τὰ μαζεύει. 

Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ διασκορπίζει τὰ πλούτη του. Οἱ ἀπόγονοι του χάνονται καὶ τὸ σπίτι του μένει ἔρημο. Στὸ σπίτι του δὲν θὰ ὑπάρξει ἄνδρας ἡλικιωμένος, λέει ὁ Κύριος, διότι ὁ Θεὸς θὰ ἀνταποδώσει δικαιοσύνη αἰώνια στὸν ἄδικο. Ὁ ἄδικος εἶναι ὁ πιὸ δυστυχὴς μέσα στοὺς ἀνθρώπους. Στὸ σπίτι του δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει ἡ εὐτυχία.

 Ο Εὐριπίδης λέει ὅτι: «Κανεὶς ποτὲ δὲν εὐτύχησε ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔγινε ἄδικος».

Γιὰ τοὺς ἀδίκους λέει ἡ Ἁγία Γραφή: «Αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖ, κουβαλάει τελικὰ ὅτι ἀδίκησε καί στὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχει προσωποληψία. Ὁ ἄδικος δὲν θὰ κληρονομήσει τὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἔρχεται ἡμέρα ὀργῆς γιὰ τὸν ἄδικο. Τὸ στόμα τοῦ ἀδίκου θὰ φραχθεῖ. Ὅσα θέρισαν οἱ ἄδικοι τελικὰ θὰ ἀποδοθοῦν στοὺς δίκαιους. Ο Θεὸς δὲν θὰ τοὺς προστατέψει στὰ κακὰ ποῦ θὰ ἔρθουν. Θρῆνος καὶ ἀπώλεια περιμένει τὸν ἄδικο, διότι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ θὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε ἀνθρώπινη ἀδικία καὶ ἀσέβεια».

Τὶς προσευχὲς τῶν ἀδίκων ὁ Θεὸς δὲν τὶς εἰσακούει, μὰ καὶ ἀποστρέφεται τὶς θυσίες

καὶ τὶς προσφορὲς τους. Γιατὶ ἡ θυσία τῶν ἀδίκων δὲν εἶναι ἁγνὴ καὶ καθαρὴ, ἀλλὰ

μολυσμένη προσφορά. Ποτὲ δὲν ἔχουν εὐλογημένη καὶ καλὴ κατάληξη οἱ ἄδικες

πράξεις τῶν ἀνόμων. Ἄθλιος καὶ ταλαίπωρος ὁ ἄδικος ἄνθρωπος.

Άγιος Νεκτάριος

Εκ του βιβλίου Το γνώθι σ'αυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ», ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ