Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.
Γεώργιος Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 26 Ὁκτωβρίου 2026
Ἡ περυσινὴ ἀντίδρασις τῆς Ἀδελφότητος τῆς μονῆς Σινᾶ στὰ ὅσα ἐτοίμαζαν γιὰ τὴν Μονὴ οἱ κυβερνήσεις Αἰγύπτου καὶ Ἐλλάδος μὲ τὴν συνέργεια τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ Δαμιανοῦ, μὲ τὴν καθαίρεσί του, φρέναρε τὸ ξεπούλημα τῆς Μονῆς.
Μετὰ τὴν ἐκλογὴ νέου Ἠγουμενου, ἀσχέτως ὑπὸ ποίες πιέσεις καὶ μεθοδεύσεις ἔγινε αὐτή, ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάστημα σιωπῆς καὶ ἀδράνειας ἀπὸ τὴν πλευρᾶ τῆς ἀδελφότητος, ἀλλὰ ἀνασυντάξεως καὶ ἀντεπιθέσεως τῶν ἐπιβούλων τῆς Μονῆς.
Καὶ φτάσαμε στὴ σημερινὴ κατάστασι, μὲ τὴν ἐπικοινωνιακὴ καταιγίδα γιὰ τὴν ἀνάγκη συμφωνίας ποὺ κατάληξε στὴν δήλωσι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συμεών, περὶ ἀποδοχῆς τῆς συμφωνίας κατόπιν καὶ τῆς συμπαραστάσεως Πατριαρχείων καὶ Ἐκκλησιῶν γιὰ ὑπογραφή τῆς συμφωνίας.
Ἡ ἀδελφότης δὲν ἔχει μελετήσει ἐν Συνόδῳ καμμία συμφωνία οὔτε ἔχει ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ προβῇ στὶς ἐνέργειες τὶς ὁποῖες ἀναφέρει στὴν δήλωσί του τῆς 24ης τρέχοντος μηνός.
Ἁφήνουμε τὰ πολλὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται γιὰ τὴν ὅλη διαδικασία καὶ μένουμε στὴν οὐσία καὶ τὸ πρόδηλο ἀποτέλεσμα μιᾶς τέτοιας καταλήξεως.
Μὲ μία τέτοια συμφωνία παύει νὰ ὑφίσταται τὸ μέχρι τώρα καθεστῶς τῆς Μονῆς Σινᾶ τῶν 1500 χρόνων. Ἡ Μονὴ περνᾶ στὴν ἰδιοκτησία τοῦ Αἱγυπτιακοῦ κράτους καὶ οἱ μοναχοὶ καὶ ἡ ὅλη μοναχικὴ ζωὴ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική του βούλησι.
Ἤδη ἡ Μονὴ ἔχει περικυκλωθῇ ἀσφυκτικὰ μὲ μπάρες, φυλάκια καὶ περιορισμοὺς καὶ μὲ τὴν κατασκευὴ τῶν τεραστίων ξενοδοχειακῶν μονάδων ἀλλοιώνεται τελείως ὁ χαρακτήρας καὶ ἡ φυσιογνωμία τοῦ χώρου. Ὅτι καὶ νὰ λέγεται, ὅτι καὶ νὰ ὑπόσχεται ἡ συμφωνία, αὐτὴ ἡ Μονὴ χάνει τὸ ἀσκητικό της περιβάλλον, κατακλύζεται ἀπὸ ὀχλοῦσες δραστηριότητες ποὺ ἀλλάζουν καὶ βεβηλώνουν τὸν ἅγιο τόπο. Αὐτὰ εἶναι γνωστὰ καὶ δὲν χρειάζονται πολλὴ ἀνάλυσι.
Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ἕνας ἀνθρωπος, ποὺ ἡ Ἅγία Αἰκατερίνα τὸν τίμησε μὲ τὴν μεγαλυτέρα τιμὴ ποὺ ὑπάρχει νὰ εἶναι ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σινᾶ, φτάνει στὸ σημεῖο νὰ προδίδῃ τὴν τιμὴ καὶ νὰ παραδίδῃ τὴν Μονὴ στὶς ἀρπακτικὲς διαθέσεις τῶν ἀρχόντων καὶ ὅσως ἐνεργοῦν πίσω ἀπὸ αὐτούς; Δὲν ἀντιλαμβάνεται τί κάνει; Φοβᾶται; Τί φοβᾶται; Ποιούς φοβᾶται; Ὑπάρχει ἰσχυρωτέρα προστασία ἀπὸ τὴν Ἄγία; Τί ἐλπίζει; Καλόγερος εἶναι, ἀσθενὴς εἶναι, ὅπως λέγει, ἡλικίαν ἔχει, τί ἐλπίζει λοιπόν; Ποιά νομιζόμενη δόξα καὶ τιμή ὁρέγεται; Τιμὴ μεγαλυτέρα ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι ἡγούμενος τοῦ Σινᾶ, διάδοχὸς τοῦ Ἁγίου Ἱωάννου τῆς Κλίμακος καὶ συνεχιστὴς τῆς χορείας τῶν ἁγίων ἡγουμένων της, ὑπάρχει; Εἶναι σπουδαιότερο νὰ εἶσαι συνομιλητὴς καὶ συναγελαζόμενος μὲ ἄρχοντες τῆς περιοπῆς τῶν σημερινῶν καὶ μὲ μεταπατερικοὺς νεωτεριστὲς ἐκκλησιαστικούς ταγούς; Δὲν εἶναι ἐλεύθερος; Ἔχει δεσμεύσεις; Πρὸς ποίους; Τί μπορεῖ νὰ δένῃ ἕναν ἀληθινὸ μοναχό μὲ ὁτιδήποτε καὶ ὁποιονδήποτε στὸν κόσμο αὐτόν; Γιατὶ ὑποστέλλει τὸν ἀγῶνα καὶ προδίδει τὰ τίμια; Γιατὶ ἀτιμάζει τέτοια χειροτονία; Ἡ κατάληξις ἀναποφεύκτως θὰ εἶναι τὸ γραφικὸν: «Τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λάβει ἔτερος».
Ἀλλὰ ἄν ὁ ἡγούμενος ζῶντας μακρᾶν τῆς Μονῆς γιὰ χρόνια, ἔχει μία δικαιολογία γιὰ ἀλλοίωσι τοῦ ἀγωνιστικοῦ καὶ θυσιαστικοῦ μοναχικοῦ φρονήματος- ὅλοι γνωρίζουμε τὸν σημερινὸ ξεθυμασμένο, ἐκοσμικευμένο μοναχισμὸ τῶν συνεδρίων, τῶν λόγων, τοῦ συμφυρμοῦ μὲ κάθε καρυδιᾶς καρύδι, τῆς ἀνεκτικότητος πρὸς ὅλα, τῆς πλήρους ἐλλείψεως δογματικῆς συνειδήσεως, τῆς ἐπιφάνειας καὶ τοῦ φαίνεσθαι- οἱ πατέρες τῆς Μονῆς ποιά δικαιολογία ἔχουν;
Ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀδράνειας καὶ ἀναμονῆς ἐνῷ οἱ ἐπίβουλοι ἀνασυντασσόταν καὶ μεθόδευαν τὶς δικές τους ἐνέργειες. Καὶ τώρα; Τί λένε τώρα; Τί ἀπαντοῦν στὸν ἀπλό λαὸ ποὺ ἀκούει καὶ βλέπει ἀπορημένος πῶς ἐξελίσσονται τὰ πράγματα καὶ ἀπὸ τὰ ὅσα ἀκούγονται καὶ δηλώνονται. Οἱ γλῶσσες ποὺ ἐξυπηρετοῦν συμφέροντα καὶ ἀλλότριους στόχους δὲν σταματοῦν νὰ λένε τὰ ψεύδη τους καὶ νὰ δηλητηριάζουν τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ συμβιβασμένοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγήτορες ἀκολουθοῦν τὴν συνήθη πρακτική τους νὰ ἀποκοιμίζουν τὸν κόσμο. Οἱ μοναχοὶ γιατί σιωποῦν; Γιατὶ δὲν λένε τί πραγματικὰ συμβαίνει; Γιατὶ δὲν παίρνουν εὐθεῖα θέσι ἔναντι τῶν πολιτικῶν μεθοδεύσεων μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων; Δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο ποὺ ἐλοχεύει; Θὰ γίνουν οἱ νεκροθάφτες τοῦ Σινᾶ μὲ τὴν ἀδράνειά τους καὶ τὴν δικαιολογία ὅτι «ὅλα θὰ τὰ κανονίσῃ ἡ Ἀγία μὲ τὴν ἀνίκητη προστασία της;»
Οἱ ὀρθόδοξοι πατέρες μας πάντοτε παλεύαν μὲ φιλότιμο καὶ αὐτοθυσία. Δὲν περίμεναν τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους νὰ λύσουν τὰ προβλήματα ὡς ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεὸς. Ἔκαναν οἱ ἴδιοι τὸ χρέος τους, τὸ ἀνθρωπίνως δυνατόν, μὲ γεναιότητα αὐτοθυσία καὶ θάρρος. Προμαχοῦσαν καὶ ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ ὑπὲρ τῶν ἁγίων σκηνωμάτων. Παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους του νὰ τοὺς δώσουν δύναμη γιὰ νὰ σταθοῦν ἔως τέλους σταθεροὶ στὸν ἀγῶνα τους. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι δουλειὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων. Δικός μας εἶναι ὁ ἀγῶνας. Ἀγῶνας ἔως θανάτου, ἄν ἔτσι θελήσει ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ τέτοια τιμὴ στὸ γνήσιο παιδί του, νὰ πεθάνῃ γι᾿ αὐτόν. Αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι τὸ στάδιο τοῦ ἀγῶνος. Τὰ στέφανα εἶναι γιὰ τὴν ἄλλη ζωή.
Δὲν εἴμαστε βουδιστές. Δὲν εὑρισκόμαστε σὲ Νιρβάνα. Δὲν παρακολουθοῦμε τηλεοπτικὸ σήριαλ μὲ χασμουρητὰ καὶ πίτσες. Χάνεται καὶ πέφτει τὸ μόνο ἐλεύθερο καὶ ἀδούλωτο μοναστήρι τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ πανηγυρίζουν γραβατοφόροι ἄρχοντες, ἔμποροι τῶν ἐθνῶν, καὶ ρασοφόροι ἔμποροι τῆς πίστεως, γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιτυχία, ἐνῷ χαιρέκακα καὶ εἰρωνικὰ ἀπὸ τὰ παρασκήνια παρακολουθοῦν τὰ τέκνα τοῦ Βελίαρ.
Καὶ ὁ λαὸς τὰ ἔχει χαμένα καὶ ρωτάει: «Οἱ μοναχοὶ τί κάνουν; Τί λένε;» Δὲν πρέπει κάτι νὰ πεῖτε ἐσεῖς ποὺ μένετε στὸ Σινᾶ, ποὺ αἰσθάνεστε τὴν παρουσία τῆς Ἁγίας καὶ τὴν δύναμι τοῦ τόπου; Ἀκόμη οὐσιαστικώτερο, δὲν πρέπει νὰ ἐνεργήσετε, νὰ πράξετε, νὰ ἀντισταθῇτε; Δὲν εἶστε θεατές, (πρέπει νὰ) εἶστε πρωταγωνιστές. Καὶ δράσι δὲν εἶναι τὰ λόγια: «Ἡ ἁγία θὰ φροντίσῃ». Οἱ ἅγιοι φροντίζουν ὅταν ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε, ὅπως εἴπαμε.
Μιὰ δική σας ἀντίστασι ἴσως βοηθήσει τὸν ναρκωμένο καὶ ἀπελπισμένο λαό. Ἄν δὲν ἀντιδράσετε ἐσεῖς, ἀπὸ ποὺ θὰ δῇ παράδειγμα; Ἀπὸ τοὺς λεπτεπίλεπτους καὶ καλιεργημένους μοναχοὺς τῶν ἐκδηλώσεων καὶ τῶν συνεδρίων, τοὺς συγχρονισμένους καὶ προοδευμένους κόλακες κάθε ἐξουσίας καὶ ξεναγοὺς κάθε ἰσχυροῦ ἀκόμη καὶ ἄν ὄζει ἀφορισμὸ καὶ νομοθετεῖ τὰ τοῦ ἀντιχρίστου;
Παρακαλῶ, Πατέρες, καιρὸς τοῦ ποιῆσαι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου