Υπάρχουν πόνοι τόσο μεγάλοι, που ο άνθρωπος δεν ρωτά πια απλώς «Γιατί;», αλλά αρχίζει να λέει:
«Αν ο Θεός με αγαπούσε, δεν θα επέτρεπε να συμβεί αυτό».
Και αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να το χλευάζουμε. Υπάρχουν απώλειες που συντρίβουν κάτι μέσα μας. Υπάρχουν προσευχές όπου η απάντηση δεν μοιάζει καθόλου με αυτό που ζητήσαμε.
Ωστόσο, εδώ η ψυχή μπορεί να υποκύψει σε έναν τρομερό πειρασμό: να μετατρέψει τον πόνο σε απόδειξη ότι ο Θεός την εγκατέλειψε. Τότε, κάθε πληγή γίνεται κατηγορία, κάθε σιωπή γίνεται απουσία και ο άνθρωπος αρχίζει να απομακρύνεται από Εκείνον ακριβώς στον οποίο θα μπορούσε να εκμυστηρευτεί την αλήθεια του πόνου του.
Η πίστη δεν απαιτεί να προσποιείσαι ότι δεν πονάς. Μπορείς να πεις:
«Κύριε, είμαι θυμωμένος. Δεν καταλαβαίνω. Δυσκολεύομαι πια να εμπιστευτώ».
Μερικές φορές, αυτή είναι μια πιο αληθινή προσευχή από πολλά όμορφα λόγια. Η θεραπεία δεν αρχίζει όταν βρίσκουμε εξήγηση για κάθε πόνο, αλλά όταν ο πόνος παύει να μας πείθει ότι είμαστε μόνοι μας μέσα σε αυτόν.
Μητέρα Σιλουάνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου