Δεν φοβήθηκα τίποτα τόσο πολύ, όσο εκείνους που με το ζόρι, «θέλαν το καλό μου».
Δεν με πλήγωσε ποτέ, κανένας περισσότερο, από εκείνους που με αγαπούσαν με «τον δικό τους τρόπο».
Αγαπάμε αλλά δεν αφήνουμε τον άλλον να αναπνεύσει δίπλα μας.
Βοηθάμε, αλλά με την προϋπόθεση να γίνουνε τα πράγματα όπως τα έχουμε μέσα στο μυαλό μας.
Για αυτό καταλήγουμε να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε.
Για αυτό οι σχέσεις μας, με εκείνους τους ανθρώπους τους δικούς μας, τους έρωτες, τους συγγενείς, τους φίλους μας, καταλήγουνε πάντοτε σε τραγωδίες.
Ελευθερία.
Ελευθερία και σεβασμό. Σεβασμό στις επιλογές του άλλου.
Αυτά τα δύο χρειάζονται οι σχέσεις…
Δεν φοβήθηκα τίποτα τόσο πολύ, όσο εκείνους που με το ζόρι, «θέλαν το καλό μου».
Δεν με πλήγωσε ποτέ, κανένας περισσότερο, από εκείνους που με αγαπούσαν με «τον δικό τους τρόπο».
Σκέψου τα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου