«Η Ημέρα της Λαμπρής» του Διονυσίου Σολωμού

(εικόνα της Αναστάσεως του Χριστού  του Ιερού Ναού Αγ. Διονυσίου Ζακύνθου) 

 Η ημέρα της Λαμπρής

                                                   XXL

Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε

 Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,

Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε

T’ ουρανού ‘σε κανένα από τα μέρη·

Και από ‘κεί κινημένο αργοφυσούσε

Τόσο γλυκό ‘ς  το πρόσωπο τ’ αέρι,

Που λες και λέει μες της καρδιάς τα φύλλα·  

Γλυκειά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόραις,

Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε·

μέσα ‘ς ταις εκκλησίαις ταις δαφνοφόραις

Με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε·

Ανοίξετε αγκαλιαίς ειρηνοφόραις

Ομπροστά ‘ς τους Αγίους και φιληθήτε·

Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,

‘Πέστε Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.

Δάφναις εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,

Και βρέφη ωραία ‘ς την αγκαλιά οι μανάδες·

Γλυκόφωνα, κυττώντας ταις ζωγραφι-

σμέναις εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες·

Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,

Από το φως ‘που χύνουνε οι λαμπάδες·

Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,

Οπού κρατούνε οι Χριστιανοί ‘ς το χέρι.

                                  XXII

Βγαίνει, γιατί ‘ς τα σωθικά του ανάφτει,

Και για πρώτο απαντά τον νεκροθάφτη.

                              XXIII

Κανείς δε του ‘μιλεί και δε του δίνει

Tο φιλί το γλυκό ‘που φέρνει ειρήνη.

                             XXIV

Πάντα χτυπάει, ‘σαν να ’λπιζε εκεί κάτω

N’ αγρoικηθή ‘ς της κόλασης τον πάτο.

(«Σολωμού Άπαντα τα ευρισκόμενα», προλεγόμενα Ιάκωβος Πολυλάς, εκδ. Πέλλα).

(« Ο άγγελος στο κενό μνημείο» νωπογραφ. 13ου αι. στην Μονή Μιλέσεβα Σερβίας ).

                             ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ( Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ)

Λ… το Φως της Αναστάσεως του Χριστού να  χαριτώνει  το πνεύμα και την ψυχή σου. Χρόνια ευλογημένα, λουσμένα με το φως της Αναστάσεως του Κυρίου και πνευματικά φωτεινά και ελεύθερα.

                                                                                                    Κ.Σ.