Νεκροζώντανοι…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Καί ἐνῶ ἡ πατρίδα μας καταρρέει, ξεπουλιέται, φακελώνεται ψηφιακά καί καταστρέφεται μέ συστηματική χυδαιότητα καί δίχως τό παραμικρό πλέον πρόσχημα ἀπό μία πρωτοφανῶς ἀντίχριστη καί μισελληνική μαφιοχούντα, βλέπουμε μέ πραγματική θλίψη ὅτι μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας βουλιάζει ὅλο καί περισσότερο στόν χαυνωτικό του βοῦρκο.

Πρόσφατα φαινόμενα μαζικοῦ συνωστισμοῦ σέ παραλίες καί σέ γήπεδα γιά διάφορα ἀνεκδιήγητα (καί ἐνίοτε ξετσίπωτα δαιμονισμένα) ἀνθυποσκύβαλα πού παριστάνουν τούς καλλιτέχνες, ἀλλά καί μία καθημερινή περιήγηση στό τί γράφεται, ἀκούγεται καί συζητεῖται σέ κανάλια, μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης ἀλλά καί διά ζώσης συναναστροφές, καθιστοῦν σαφέστατη καί ὀφθαλμοφανῆ τήν κατάντια. Μία κατάντια πού ἀρχίζει ἀπό τήν ἁπλῆ ἐξηλιθίωση καί φτάνει ὡς τόν πλήρη πνευματικό ἐκφυλισμό. Μία κατάντια πού θυμίζει ξεκάθαρα πιά στρατιές νεκροζώντανων, πού περιφέρουν τό ἄδειο σαρκίο τους, καταπίνοντας κάθε λογῆς σκουπίδια καί ἐξεμώντας νεοεποχίτικη ἀχρειότητα καί φρικώδη παρακμή.

Καί βέβαια συχνά κάνουμε λόγο γιά ναρκωμένα καί ὑπνωτισμένα πλήθη, ἀλλά ἐδῶ τώρα εἶναι σαφές πώς δέν μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά ἁπλῆ ὕπνωση. Γιατί ἀπό τήν ὕπνωση μπορεῖ κάποιος νά ξυπνήσει. Ἐδῶ ὅμως τό ἀπείρως πιό θλιβερό καί ἀνησυχητικό εἶναι τό ὅτι πρόκειται γιά ἀνθρωπομᾶζες πού ἀρνοῦνται πεισματικά νά ξυπνήσουν – καί ἀκόμη καί ἄν ἀκούσουν τήν παραμικρή φωνή προειδοποίησης, ἔχουν πλέον ἐκπαιδευτεῖ πλήρως στό νά τήν ἀπωθοῦν ὁλοκληρωτικά καί νά ἐπιτίθενται κιόλας, ἐξαγριωμένοι καί ἀπαξιωτικοί, πρός ὅποιον ἀποτολμᾶ νά τήν διατυπώσει. Ἀπό τήν ἀναφορά στίς πάμπολλες ἀποδείξεις γιά τόν κλοιό τοῦ ἐλέγχου καί τῆς παρακολούθησης πού σφίγγει γύρω μας (ἐκεῖ ἀκοῦμε καί τά γνωστά ἀστεῖα ἐπιχειρήματα τοῦ τύπου «οὕτως ἤ ἄλλως μᾶς παρακολουθοῦν» ἤ «δέν ἔχουμε τίποτε νά κρύψουμε») ἕως τήν ἀναφορά στούς turbo καρκίνους καί στό κῦμα ξαφνικῶν θανάτων ἀκόμη καί σέ 15χρονα καί 20χρονα παιδιά (ὅπου, πλήν τῶν ὕβρεων περί ψεκασμένων, ἀκοῦς καί τό ἀμίμητο ὅτι αὐτά…πάντα συνέβαιναν) καί ἀπό τήν ἁπλῆ ἀπαρίθμηση καί μόνο τῶν καταστροφικῶν πληγμάτων πού δέχεται καθημερινά ἡ πατρίδα ἀπό τόν καθεστωτικό συρφετό (ἀφανισμός δασῶν, ἀνεμογενήτριες, ἐκχώρηση ἐθνικῶν πόρων καί καταστροφή ἐνεργειακῶν ὑποδομῶν, ἀφανισμός γεωργίας καί κτηνοτροφίας κλπ) ἕως τήν ἀναφορά στόν πνευματικό ὄλεθρο τῶν σοδομονόμων καί ὅλης τῆς εὐρύτερης μπόχας τοῦ woke ἀπόπατου (ὅπου ἀκοῦς τούς γνωστούς ἠλίθιους καγχασμούς γιά σκοταδιστές καί συνωμοσιολόγους). Τεράστια πραγματικά ἡ γκάμα, βαθύτατα τρομακτική καί ἡ ὁλοκληρωτική – καί πλέον πεισματικά ἐσκεμμένη – τύφλωση.

Ἐδῶ ἀκόμη καί γιά τήν ἀτζέντα 2030, γιά τήν ὁποία μιλοῦν εὐθέως τά νεοταξικά σιωνιστικά ἀφεντικά τοῦ πλανήτη, οἱ ἐμμονικά ἀποβλακωμένοι θά ποῦν μέ τό γνωστό ὕφος ἠλίθιου ξερόλα ὅτι εἶναι παραμύθια της Χαλιμάς. Καί ἐνῶ δίχως προκαλύψεις καί προσχήματα ἐκθειάζεται πιά καί ἐφαρμόζεται ὁ μετανθρωπισμός, οἱ λαοί τσουβαλιάζονται σέ ἕνα ἀκραῖο ὁλοκληρωτικό παγκόσμιο σύστημα καί ἀπό ἐπίσημα χείλη γίνεται ὁλοένα καί συχνότερα λόγος γιά τήν «ἀνάγκη» μίας παγκόσμιας κυβέρνησης ἤ ἀκόμη καί γιά ἕνα ἐπερχόμενο Μεσσία καί παγκόσμιο ἡγέτη, οἱ κάθε λογῆς λοβοτομημένοι χάσκακες καγχάζουν καί χλευάζουν.

Καί δυστυχῶς – θά ἐπαναλάβω κάτι πού ἔγραψα πρόσφατα – δέν μποροῦμε πιά νά ἔχουμε τήν παραμικρή αὐταπάτη γιά τό κατά πόσον ὅλοι αὐτοί μποροῦν ἐφ’ ἑξῆς νά ξυπνήσουν. Ἀνθρωπίνως τοὐλάχιστον, χωρίς δηλαδή νά χρειαστεῖ νά μεσολαβήσει κάποια ἄνωθεν ἐπέμβαση. Ἀνθρωπίνως ὅμως, ὅλα δείχνουν πώς ὅσοι μποροῦσαν νά ξυπνήσουν, τό ἔχουν ἤδη κάνει. Δηλαδή, ὅσοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει γύρω μας, μετά ἀπό μία τόσο ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτική ἑξαετία καί μέ τέτοιο συστηματικό κοσκίνισμα μέσα ἀπό τόσα διαφορετικά κόσκινα, δέν πιστεύω πλέον πώς ἔχουν τίς ἀντιληπτικές καί πνευματικές προϋποθέσεις γιά νά ξυπνήσουν ἐφ’ ἑξῆς.

Γιά νά μήν τό μηδενίσουμε ὅμως, εἶναι δεδομένο ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὅτι ὑπάρχουν καί αὐτοί πού ξύπνησαν, ὅπως καί αὐτοί πού ἦταν ἤδη ξύπνιοι. Εἶναι μία πραγματικά ἀρκετά μεγάλη μερίδα πού ἔχει καταλάβει – καί πού εὐτυχῶς δείχνει πρόθυμη νά ἀντισταθεῖ. Τό εἴδαμε τότε στήν ψευτοπανδημία, τό διαπιστώνουμε καί τώρα μέ τήν ψευδοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ὁ δρόμος εἶναι σέ ὅλες τίς περιπτώσεις ὁ ἴδιος: ἀνένδοτη ἀντίσταση καί πλήρης ἄρνηση ὑποταγῆς. Τά πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅλα τά νεοεποχίτικα μαντρόσκυλα εἶναι ἐναντίον μας (ἀπό τό ἄθλιο κράτος, τήν ἀλυχτῶσα πετσωμένη ἀλητοδημοσιογραφία καί τή φερόμενη ὡς δικαιοσύνη μέχρι τήν διοικοῦσα Ἐκκλησία) καί ἐπίσης εἶναι ξεκάθαρο ὅτι καί διεθνῶς βρισκόμαστε σέ πολύ δύσβατα καί σκοτεινά μονοπάτια (πού μπορεῖ νά φέρουν καί πόλεμο καί πλήρη οἰκονομική κατάρρευση καί γενικά μεγάλες δοκιμασίες). Ἀξίζει ὅμως πραγματικά νά θυμηθοῦμε μία γνωστή φράση του Μακρυγιάννη: ὅτι εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσεις μας (δηλαδή τά μετερίζια πού προσπαθοῦμε νά κρατήσουμε), ἀλλά εἶναι δυνατός ὁ Θεός πού μᾶς προστατεύει. Πού καί πάλι θά μᾶς προστατεύσει, ἀρκεῖ καί ἐμεῖς νά μήν φύγουμε ἀπό κοντά Του καί φυσικά νά ποῦμε καί ἐκεῖνα τά ἀπαραίτητα ΟΧΙ πού ἀπαιτοῦνται ἀπέναντι στίς διαταγές, τίς πιέσεις καί τούς ἐκβιασμούς τῶν ἀντίχριστων ἐξουσιῶν…