Πολλές φορές ακούσαμε λόγια που αποδείχτηκαν φούσκες. Δώσαμε την καρδιά μας και την είδαμε να προδίδεται. Πιστέψαμε σε ανθρώπους, σε θεσμούς, σε υποσχέσεις και πολλές φορές βρεθήκαμε μόνοι. Έτσι μάθαμε να θωρακίζουμε την ψυχή μας, να κρατάμε αποστάσεις, να αμφιβάλλουμε για όλους και όλα.
Η καχυποψία έγινε τακτική επιβίωσης. Γι' αυτό και πολλές φορές την προβάλλουμε ακόμη και στη σχέση μας με τον Θεό. Τον πλησιάζουμε, αλλά κρατάμε πάντοτε μια μικρή επιφύλαξη, σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.
Ο εκατόνταρχος της σημερινής Ευαγγελικής αφήγησης μάς ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Δεν στηρίζει την ελπίδα του στις πιθανότητες αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι όταν ο ίδιος ο Δημιουργός μιλά, η πραγματικότητα υπακούει. Ένας λόγος Του αρκεί για να νικηθεί η αρρώστια, να φωτιστεί η απελπισία, να αναστηθεί η ελπίδα.
Διότι η πιο σημαντική θεραπεία δεν είναι να ιαθεί μια παράλυση από το σώμα, αλλά να ελευθερωθεί κανείς από την παράλυση της καρδιάς που δεν τολμά πια να εμπιστευθεί.
Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.
Εφόσον ανακαλύπτει ότι υπάρχει τουλάχιστον Ένας που τον αγαπά αληθινά και τον στηρίζει πάντοτε δίχως όρους και προϋποθέσεις.
Nikitas Kafkios
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου