«Ξέρεις τι με κουράζει;
Το γεγονός ότι πάντα πρέπει να προσπαθώ για κάτι…Το γεγονός ότι για μια φορά δεν γίνεται να γίνει κάτι από μόνο του…
Με κουράζει το γεγονός, ότι όλοι περιμένουν κάτι από μένα. Περιμένουν να αντιδράσω κάπως. Να συμπεριφερθώ με έναν τρόπο συγκεκριμένο…
Με κουράζει, το να πρέπει να απολογηθώ. Όχι για λάθη… Όχι… Ακόμα και για πράγματα αυτονόητα. Ακόμα και για πράγματα καθημερινά. «Που πήγα. Με ποιους. Τι έκανα…».
Με κουράζει το γεγονός, ότι δεν έχω μια στιγμή απομόνωσης. Μια στιγμή ησυχίας. Για μένα. Να μην κάνω τίποτα. Έτσι, να κάτσω στην απόλυτη ηρεμία.
Με κουράζει η γκρίνια. Η γκρίνια των ανθρώπων γύρω μου. Ανθρώπων που τα έχουν στη ζωή τους κατά τα άλλα όλα...».
Αυτά με κουράζουνε.
Τα μοιράζομαι μαζί σου, γιατί πιστεύω πως με τα ίδια κουράζεσαι και εσύ..
Αυτά για απόψε…
Καλή δύναμη. Καλό ξημέρωμα και η Παναγιά μαζί μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου