
Υπάρχουν πόνοι τόσο μεγάλοι, που ο άνθρωπος δεν ρωτά πια απλώς «Γιατί;», αλλά αρχίζει να λέει:
«Αν ο Θεός με αγαπούσε, δεν θα επέτρεπε να συμβεί αυτό».

Υπάρχουν πόνοι τόσο μεγάλοι, που ο άνθρωπος δεν ρωτά πια απλώς «Γιατί;», αλλά αρχίζει να λέει:
«Αν ο Θεός με αγαπούσε, δεν θα επέτρεπε να συμβεί αυτό».
Άκαιρος μετάνοια δεν σώζει. Τελείωσε το θέατρο αυτής της ζωής, πέρασαν οι αγώνες της, δεν υπάρχει πλέον χρόνος για παλαίσματα.
Γι' αυτό παρακαλώ και δέομαι και ικετεύω:

❈ Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων λέει, ὅτι θά παρασταθοῦμε μπροστά στό βῆμα τοῦ Θεοῦ καί τί θά φορᾶμε ὁ καθένας μας; Τό ροῦχο μας θά εἶναι οἱ πράξεις μας. Θά ξεχωρίζουμε ἀπ' τό ροῦχο μας.

“Ο δρόμος του Χριστού είναι δύσκολος. Γι’αυτό βαδίζει αργά.
Πορεύεται μέσα από λακκούβες αίματος, μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιων και μεσα απο τα αγκαθια των ληστων.

Υπάρχουν τέσσερα κακά και εάν ο άνθρωπος έχει ένα απ’ αυτά ούτε να μετανοήσει μπορεί ούτε η προσευχή του να εισακουστεί από τον Θεό.
Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 14//27.9.2026
Τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ
Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων
στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 27ης Σεπτεμβρίου 2026 (ν. ἡμ.)
ΟΧΙ στὴν ἀφαίρεση τῆς ἐλευθερίας βούλησης
καὶ ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου.

Ας καταδιώκεσαι εσύ, μην καταδιώκεις...
Ας σταυρώνεσαι εσύ, μην σταυρώνεις...
Ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀμετανοησία.
Ἄν ἡ μετάνοιά σου εἶναι τσιγκούνικη, ἄν ἐνεργεῖς ἔτσι πού κουκουλώνεις τήν κατάστασή σου, δέν προκόπτεις σωστά.
«Νὰ εὐγνωμονοῦμε τὸν Κύριο. Τὸν Τριαδικό μας Θεό. Ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν Παναγία μας καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος.
Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης.

«Ο χρόνος που περνά δεν γυρίζει πίσω. Η ζωή μας είναι σαν ένας πόλεμος, σαν μιά αγορά, σαν ένα σχολείο, σαν ένα μακρύ θαλασσινό ταξίδι.
❈ Ὁποιοσδήποτε ἐθισμός πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Χριστό εἶναι ἕνας δεσμός, εἶναι μία κακιά συνήθεια, ἕνα δέσιμο μέ ἕνα πράγμα, μέ μιά κατάσταση... Αὐτό δεσμεύει τήν ψυχή.
Σήμερα φιλοξενούμε στην Ελεύθερη Πένα τον Γέροντα Γαβριήλ, Αγιορείτη μοναχό κελλιώτη, σε μια συζήτηση που δεν μένει μόνο στα γεγονότα, αλλά πηγαίνει στην ουσία: στην πνευματική θωράκιση του ανθρώπου. Μιλάμε για τον Προσωπικό Αριθμό, τις νέες ταυτότητες, την επαγρύπνηση που χρειάζεται ο ελληνικός λαός, αλλά και για τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, την προσευχή, την εξομολόγηση και την πίστη στον Θεό. Ακούστε με προσοχή όσα έχει να μας πει.
Γεώργιος Αποστολάκης
«Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν Ἀββᾶ Ματώη, λέγοντας· «“Τί νὰ κάνω, ποὺ ἡ γλῶσσα μου μὲ στενοχωρεῖ; Ὅταν βρίσκομαι ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, δὲν μπορῶ νὰ τὴν συγκρατήσω, παρὰ τοὺς κατακρίνω σὲ κάθε ἔργο ἀγαθὸ καὶ τοὺς ἐλέγχω. Λοιπὸν τί νὰ κάνω;”.
Γεώργιος Αποστολάκης
Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.

Παρακινώ όλους και τον άνδρα και την γυναίκα,
και τον ηλικιωμένο και τον νέο, και τον κάτοικο της πόλεως και τον αγρότη,