« …Η ζωή κάνει κοπάνα»

Κ.Σ.

Άκουσα τη φωνή σου° την κραυγή σου καλύτερα. Και στάθηκα να αφουγκραστώ πιο προσεκτικά. Διάβασα και ξαναδιάβασα τα μαύρα γράμματα που στάζανε πόνο στον τοίχο: « ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Η ΖΩΗ ΚΑΝΕΙ ΚΟΠΑΝΑ». 

Έχεις δίκιο, φίλε μου. Σε νιώθω. Ψάχνεις κι εσύ, όπως κι εγώ, νόημα ζωής μέσα στην ψυχή σου, και δεν το βρίσκεις… βλέπεις την ψυχή σου κομματιασμένη, διαιρεμένη σε αίθουσες και δωματιάκια για… διαφορετικές χρήσεις. Στο ένα είσαι ο φοιτητής που σε νοιάζει να τελειώσεις εγκαίρως τη σχολή σου και να είσαι και καλός. Στο άλλο το παίζεις «χαλαρός» και αδιάφορος. Στη μεγαλύτερη αίθουσα υποδέχεσαι τους φίλους. Έχεις κι ένα μικρό δωματιάκι για τους γονείς και τ’ αδέλφια. Σε μια «αποθήκη» στοιβάζεις όλα όσα δεν θέλεις να ξέρουν οι άλλοι για σένα… Κι όλο ανοίγεις καινούργια δωμάτια στην ψυχή σου: εδώ για να αποθησαυρίζεις τις ιδέες των φιλοσόφων, εκεί για τις νέες τεχνολογίες, πιο πέρα για τη μουσική που αγαπάς…

Σε βλέπω να τριγυρνάς κουρασμένος μέσα στις… «αίθουσές» σου, όπως κάνω κι εγώ, και ν’ αποζητάς νόημα, νόημα ζωής. Μα τι παράδοξο! Τόσοι και τόσα  είναι μέσα μας, σε τόσα ανοιχτήκαμε, τόσα γευτήκαμε, τόσους καλωσορίσαμε στην ψυχή μας, μα… « η ζωή κάνει κοπάνα». Εκείνη για την οποία όλα τα κάνουμε, έχει φύγει…

Και τώρα; Πώς να βρούμε τη ζωή που ψάχνουμε; Πού κρύβεται; Πώς να τη φέρουμε πίσω «στις αίθουσες της ψυχής»;

Σςςς! Άκου! Άκου, φίλε μου! Μια φωνή απαντά στην κραυγή  μας, στην αναζήτησή μας, στο « Amber Alert»  για τη ζωή που χάσαμε!

« Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω° εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» ( Αποκ. Γ’ 20).

Ακούς; Κάποιος χτυπά την πόρτα της ψυχής μας. Και Αυτός …είναι η Ζωή! 

Τούτο το λάθος κάναμε, φίλε μου, στην ψυχή μας, στα σχολειά μας, στη χώρα μας: Ανοίξαμε διάπλατα τις αίθουσες σε ο,τιδήποτε άλλο και κλείσαμε απ’ έξω τη Ζωή. Βλέπεις τελικά… η Ζωή δεν κάνει κοπάνα, η Ζωή στέκεται υπομονετικά έξω από την πόρτα της ψυχής μας και μας χτυπάει να της ανοίξουμε. Μα δεν ακούμε, γιατί λαχανιασμένοι  την ψάχνουμε στην κομματιασμένη ψευτοζωή μας. 

Τελικά… δεν είμαστε εμείς που ψάχνουμε τη ζωή, αλλά …η Ζωή μάς αναζητά. Η Ζωή περιμένει να της ανοίξουμε την πόρτα. Και υπόσχεται να γεμίσει και να χορτάσει την πεινασμένη μας ψυχή.

Τι λες; Να Του ανοίξουμε;

(Από το Ορθόδοξο χριστιανικό περιοδικό φοιτητών και επιστημόνων « Η Δράση μας»).

                                                                                  Κ.Σ.